Geopolitical Research Institute(GRI)/Εταιρεία Γεωπολιτικών Ερευνών(ΕΓΕ)

Σάββατο, 19 Μαΐου 2012

Προτάσεις διαπραγμάτευσης με το Ευρωσύστημα


Αλέξανδρου Μωραϊτάκη, Προέδρου NUNTIUS ΑΧΕΠΕΥ, τέως Προέδρου ΣΜΕΧΑ, πιστοποιημένου Αναλυτή Αγορών
Εδώ και μήνες ο φόβος, οι λάθος αποφάσεις, η ατολμία και η απουσία ικανοτήτων και τεχνογνωσίας βουλιάζει τη χώρα όλο και πιο βαθιά. Τα προεκλογικά ψέματα μη ειδικών στα
χρηματοπιστωτικά καθηγητών νομικής συγκεκριμένου ανεύθυνου κόμματος ότι ακόμη και αν καταγγείλουμε το μνημόνιο, οι καταθέσεις σε κάθε περίπτωση είναι εγγυημένες από την Ελληνική Κυβέρνηση με νόμο του 2008 μέχρι 100.000 € δεν γίνονται πιστευτά γιατί δεν είναι αλήθεια. Έχουν διαβάσει και κατανοήσει τον νόμο περί ΤΕΚΕ; Από ποιον θα είναι εγγυημένες οι καταθέσεις; Από το Ελληνικό Κράτος που δεν θα έχει καθόλου χρήματα εάν φύγουμε από το ευρώ; Από τις άλλες Τράπεζες που συμμετέχουν στο ΤΕΚΕ (Ταμείο Εγγύησης Καταθέσεων και Επενδύσεων) αφού θα χρεωκοπήσουν όλες και θα χαθούν όλες οι καταθέσεις εάν φύγουμε από το ευρώ, χωρίς συναινετικό διαζύγιο; Από την ΕΚΤ που θα την «φεσώσουμε» εάν φύγουμε από το ευρώ χωρίςσυμφωνία και έχει μέχρι τώρα δώσει δάνεια προς τις Ελληνικές Τράπεζες ίσα με το μισό ελληνικό ΑΕΠ; Βέβαια για να μη θεωρηθεί ότι θέλω να εκφέρω μόνο επικριτικό λόγο υποστηρίζω όπως θα δείτε και στο τέλος ότι πρέπει να γίνει σοβαρή, υπεύθυνη και με επιχειρήματα διαπραγμάτευση με
τους εταίρους μας. Είναι η καλύτερη λύση. Να τονισθούν οι αστικές ευθύνες των «ειδικών» της τρόϊκα που οδήγησαν στο λάθος. Είναι δικοί τους υπάλληλοι και «προστιθέντες». Να επισημανθεί που έκαναν λάθος οι «τροϊκανοί» και που οι Κυβέρνηση; Να βρεθούν κοινές λύσεις για τους λαούς όλης της Ευρώπης και περισσότερο για τον Ελληνικό λαό που πλήττεται από τα λάθη της τρόϊκας και την έλλειψη τεχνογνωσίας και την ατολμία μεταρρυθμίσεων του πολιτικού προσωπικού της. Να ληφθούν μέτρα ανάπτυξης χωρίς δημοσιονομικό κόστος που υποστηρίζω από χρόνια ενάντια στην αδράνεια υπουργών όλων των κομμάτων (που άσκησαν ανεξέλεγκτη εξουσία), όπως θα δείτε στο
site μου www.alexandrosmoraitakis.gr
Εδώ και μήνες προσπαθώ να πείσω όσους κρατούν την τύχη της χώρας στα χέρια τους, επιπλέον των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων (μείωσης σπατάλης, εξάλειψης διαφθοράς, αξιοποίησης ανθρώπινου δυναμικού του δημοσίου κλπ) που αναφέρονται στο site μου, να απομακρύνουν τον συναλλαγματικό κίνδυνο, αν θέλουν αυτά που υπόσχονται να μπορέσουν να υλοποιηθούν. Γιατί με το φόβο της δραχμής να πλανάται πάνω από τη χώρα, κανείς δεν πρόκειται να έρθει να επενδύσει, κανείς δεν πρόκειται να επαναπατρίσει τα κεφάλαιά του.Γιατί Για φθηνότερα στην περίπτωση που πάμε στη δραχμή; Κάποιοι περιμένουν αυτήν την εξέλιξη για να έρθουν και να αγοράσουν φθηνά Ελλάδα. Επίσης, κανείς δεν πρόκειται να φέρει πίσω τα χρήματά του όταν αυτά κινδυνεύουν να γίνουν ένα άλλο νόμισμα, σημαντικά πιο αδύναμο. Θα κάνει ό,τι μπορεί για να προστατευτεί. Και δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να κατηγορήσουμε εκείνους που προσπαθούν να προστατεύσουν τις περιουσίες τους. Πρέπει να κατηγορήσουμε αυτούς που καθυστερούν την ανακεφαλαιοποίηση των Τραπεζών, που κάνουν δηλώσεις για φορολόγηση καταθέσεων (ενώ οι ίδιοι δεν χρειάζονται αναλήψεις από καταθέσεις, επειδή έχουν τακτοποιηθεί με κρατικές θέσεις ή/και βουλευτικές, ή/και τραπεζικές, ή/και καθηγητικές συντάξεις, δηλαδή στηρίζονται στην φοροδοτική ικανότητα του Δημοσίου), για επιστροφή στη δραχμή, που βουλιάζουν περισσότερο τις τράπεζες, οι οποίες θέλουν δε θέλουν κάποιοι αποτελούν το μοναδικό μέσο που διαθέτει η χώρα για στήριξη της οικονομίας. Όλοι όσοι έχουν τα χρήματά τους στις ελληνικές τράπεζες έχουν πανικοβληθεί. Ακόμα και οι τελευταίοι με όσα άκουσαν εσχάτως τρέχουν να σώσουν τα ευρώ τους. Καθημερινά γίνομαι δέκτης ερωτημάτων (όπως και όλοι όσοι ασχολούνται με τις αγορές) για το τι πρέπει να κάνει κάποιος τα χρήματά του. Αρχικά πρέπει να πω πως αν τα μισά χρήματα από αυτά που έφυγαν από τις τράπεζες
(για διάφορους λόγους) να μην είχαν φύγει ίσως σήμερα η κρίση να ήταν ηπιότερη. Από την άλλη,η έξοδος των κεφαλαίων στο εξωτερικό για παράδειγμα ενδέχεται να προστατεύσειτα χρήματα, αλλά και αυτό δεν είναι 100% σίγουρο. Όπως γνωρίζουν όλοι όσοι ασχολούνται με τις  αγορές, τα χρήματα αφήνουν “τραπεζικό αποτύπωμα”. Η Τράπεζα της Ελλάδος ενημερώνεται για τις συναλλαγές. Θα μπορούσε λοιπόν μία Κυβέρνηση, αν ήθελε, να φορολογήσει την υπεραξία ισοτιμίας ευρώ με δραχμή. Θα μπορούσε να δει πόσα χρήματα έβγαλε κάποιος στο εξωτερικό, πόσο υποχώρησε το νέο νόμισμα (πχ. Δραχμή) έναντι του ευρώ και να σου φορολογήσει την υπεραξία. Κάποιοι θα θεωρήσουν την παραπάνω υπόθεση ακραία, ωστόσο έχει πιθανότητες, αν μία «απροετοίμαστη» κυβέρνηση εκλεγεί και θέλει να προχωρήσει σε μία υποτιθέμενη αναδιανομή πλούτου ή μεγάλη φορολόγηση των καταθέσεων ή για βραχυπρόθεσμη επικοινωνιακή εκτόνωση του λαού που παραπλανεί και κολακεύει τις αδυναμίες του όπως στην αρχαιότητα έπρατταν οι δημαγωγοί. Το πιο σημαντικό κατά την άποψή μου είναι πως βγάζοντας κάποιοι τα χρήματά τους,υποβαθμίζουν την αξία των άλλων περιουσιακών τους στοιχείων. Για παράδειγμα “αδυνατίζοντας” τις τράπεζες, αυτές δεν μπορούν να χορηγήσουν δάνεια, άρα δεν μπορεί κάποιος να αγοράσει σπίτι με αποτέλεσμα να πιέζονται οι αξίες των ακινήτων. Το ίδιο μπορεί κάποιος να υποθέσει και για τα αυτοκίνητα. Σήμερα υπάρχει κόσμος που θα ήθελε να αγοράσει ακίνητο, γη, αυτοκίνητο, αλλά δεν έχει δυνατότητα δανεισμού. Αν δεν είχαν φύγει όλα αυτά τα χρήματα από τις τράπεζες η σχέση δάνεια/καταθέσεις δεν θα ήταν τόσο άσχημη και θα δίνονταν κάποια δάνεια (όχι με τους παλιούς ρυθμούς) . Άρα δεν θα είχαμε αυτήν την ανυπαρξία συναλλαγών στην αγορά. Δεν θέλω να αναλύσω την απόφαση κάποιων να κρύβουν τα χρήματα στο σπίτι. Αυτή η κίνηση ενέχει σημαντικούς κινδύνους όχι μόνο για τα χρήματα, αλλά και για την ίδια τη ζωή όσων βρίσκονται στον ίδιο χώρο, αφού οι κακοποιοί σκοτώνουν για λίγα ευρώ. Η λύση είναι: Τώρα ή έστω μετά τις εκλογές να συνεννοηθούν όλα τα κόμματα και να πάρουν εκείνα τα μέτρα που οδηγούν σε πρωτογενές πλεόνασμα και μέχρι τότε να μην αμφισβητηθεί ξανά από εμάς τους ίδιους η παραμονή μας στο ευρώ. Να αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις. Ας αποκτήσουμε ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί, που είναι το πρωτογενές πλεόνασμα. Ας εξετάσουμε ταυτόχρονα επίσης όλες τις εναλλακτικές δυνατότητες. Ας αναθέσουμε σε ομάδα ειδικών, που γνωρίζουν, να βρει τα θετικά και τα αρνητικά. Η απόφαση για έξοδο από το ευρώ πρέπει να είναι η τελευταία, αλλά αν χρειαστεί να γίνει, θα πρέπει να γίνει με μια Ελλάδα πιο ισχυρή από αυτήν που είναι σήμερα και με δική μας απόφαση που θα είναι αποτέλεσμα ώριμης σκέψης και εξέτασης όλων των συνεπειών, ΑΟΖ, οικονομικών και γεωπολιτικών, των μειονεκτημάτων και των ωφελειών. Δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να γίνουμε Αφρική (πολιτικά, οικονομικά, συγκρουσιακά), χάνοντας τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό μας. Σε καμιά περίπτωση η απευκταία έσχατη λύση της επιστροφής στη δραχμή δεν πρέπει να γίνει υπό συνθήκες πανικού και ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας. Αν η ανεξέλεγκτη χρεοκοπία και ο πανικός συμβεί οι υπεύθυνοι θα πρέπει να οδηγηθούν στο «Γουδί» ως προδότες διότι είχαν έγκαιρα προειδοποιηθεί και δείχνουν ανευθυνότητα για τις συνέπειες. Πρέπει για λόγους προνοίας και καλύτερης διαπραγμάτευσης να οργανώσουμε ένα PLAN B. Ακόμη και αν αποφασίσουμε να αποχωρήσουμε από το Ευρωσύστημα, πρέπει αυτό να γίνει σε συνεννόηση με τους εταίρους μας ώστε να υπάρξουν οι εκατέρωθεν ολιγότερο αρνητικές συνέπειες. Να επιχειρήσουμε σε αυτήν την περίπτωση να εξασφαλίσουμε μια ειδική χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση και συνέχιση της χρηματοδότησης από την ΕΚΤ για 3-5 χρόνια προς τις ελληνικές τράπεζες για εξασφάλιση ρευστότητας και καταθέσεων. Να διαπραγματευθούμε επίσης την παραμονή μας στην Ε.Ε. έστω και με άλλο νόμισμα παρά τους αναγκαίους περιορισμούς στη κίνηση κεφαλαίων. Μέχρι τότε να υποστηριχθεί από όλα τα κόμματα και να ψηφισθεί στην επόμενη Βουλή ότι οι καταθέσεις σε ευρώ να θεωρηθούν καταθέσεις σε συνάλλαγμα σε περίπτωση μετατροπής των ευρώ σε δραχμές. Έτσι θα απομακρυνθεί ο συναλλαγματικός κίνδυνος υποτίμησης για τους καταθέτες. Η άποψη των υπευθύνων ότι αυτό θα θέσει θέμα συναλλαγματικής αμφισβήτησης είναι μυωπική. Θυμίζει το «ο κόσμος το έχει τούμπανο και εγώ κρυφό καμάρι;» Εάν τυχόν συμβεί το υποθετικά μοιραίο η τότε Ελληνική Κυβέρνηση της δραχμής θα τυπώσει και θα δώσει στους καταθέτες τα χρήματα που λόγω της υποτίμησης, της δημαγωγίας, του λάθους των πολιτών καθώς και της βλακείας και της έλλειψης τεχνογνωσίας του πολιτικού προσωπικού θα έχουν χάσει πολλαπλά. Οι καταθέτες θα διατηρήσουν από τις καταθέσεις τουλάχιστον την ίδια αγοραστική δύναμη αλλά σε δραχμές. Δεν θα χρειάζεται μετά από αυτόν τον νόμο οι Έλληνες πολίτες να βγάζουν έξω τα κεφάλαια τους από φόβο ή επειδή αποβλέπουν σε υπεραξία. Οι μια ολόκληρη ζωή κρατικοδίαιτοι ανευθυνοϋπεύθυνοι πρέπει να γνωρίζουν ότι πολλές κατηγορίες Ελλήνων έχουν τις καταθέσεις για να συμπληρώνουν την πενιχρή τους σύνταξη ή το πενιχρό τους εισόδημα ή για ασφάλεια. Ας κοιτάξουν τις συντάξεις και τις υποχρεώσεις των μη προνομιούχων Ελλήνων, όπως τις συντάξεις του ΟΑΕΕ, κλπ. Δεν στηρίζονται όλοι στη φοροδοτική ικανότητα του παμφάγου Δημοσίου.
Source : Real.gr

Το γεωπολιτικό παιχνίδι της Γερμανίας


Μέρες που είναι… Πάλι με τους Γερμανούς θα ασχοληθώ! Τους αξίζει όμως, μετά την προχθεσινή απαξιωτική αφήγηση του Der Spiegel.

Με προτροπή του φίλου του ιστολογίου μας «Styl Styl»,   -Δείτε τις αποκαλύψεις του άλλοτε αρχηγού του γαλλικού ΓΕΕΘΑ, σεβαστού στρατηγού Γκαλουά που παρέχουν την κλείδα ερμηνείας της τρέχουσας δικής μας εμπειρίας-   ο οποίος μας έδωσε την πληροφορία και τους συνδέσμους,  αναρτούμε την σχετικά άγνωστη άλλα πολύ αποκαλυπτική   -για τις προθέσεις των «φίλων και συνεταίρων» Γερμανών-  αφήγηση του Γάλλου Στρατηγού Πιερ Μαρί Γκαλουά (1911-2010) στη επέτειο για τα 10 χρόνια των βομβαρδισμών της πρώην Γιουγκοσλαβίας στο Βελιγράδι στις 23 και 24 Μαρτίου 2009.
Παραθέτουμε παρακάτω την ομιλία του, σε δύο βίντεο, στα γαλλικά με αγγλικούς υπότιτλους και την ελληνική μετάφραση ώστε να μη στερηθεί κανείς του αποκαλυπτικού κειμένου.
Ο Στρατηγός Γκαλουά έζησε τα γεγονότα της Γιουγκοσλαβίας από μέσα, ως Γάλλος αποσταλμένος της γαλλικής κυβέρνησης, και για αυτό το λόγο αποτελεί ο ίδιος μια εγκυρότατη πηγή πληροφοριών.

Η παρέμβαση του Στρατηγού Γκαλουά
Στόχοι και συνέπειες της επίθεσης της Σερβίας από το ΝΑΤΟ, 10 χρόνια μετά. Βελιγράδι, στις 23 και 24 Μαρτίου 2009.



Λοιπόν, συναντιόμαστε σήμερα για να γιορτάσουμε, η λέξη δεν είναι η καταλληλότερη, μια πολύ θλιβερή επέτειο … Πριν από 10 χρόνια, το 1999, οι δυτικές δημοκρατίες, με επικεφαλής τη Γερμανία, τη Βρετανία και τις ΗΠΑ, τις οποίες ακολούθησε και η Γαλλία, βομβάρδισαν ό, τι απέμενε από την πρώην Γιουγκοσλαβία, με απόλυτη περιφρόνηση του διεθνούς δικαίου, των συμφωνιών του Ελσίνκι σχετικά με το απαραβίαστο των εθνικών συνόρων πρώτα, και έπειτα για το γεγονός ότι αρνήθηκαν την συμμετοχή των Ηνωμένων Εθνών, ήτοι του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, και τελικά, προχώρησαν σε πόλεμο χωρίς καν να ζητήσουν τη γνώμη των εθνικών κοινοβουλίων τους. Εν ολίγοις, μια σειρά από βιασμούς του διεθνούς δικαίου που αφήνει έναν πραγματικά μαύρο λεκέ για την ηθική των δυτικών δυνάμεων που συμπεριφέρθηκαν όπως συμπεριφέρονται οι απολυταρχίες και ακόμα, σε αυτή τη περίπτωση, τις ξεπέρασαν σε μέγεθος.

Γι 'αυτό πρέπει να σημειωθεί ότι η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας ήταν μια προγραμματισμένη επιχείρηση της Γερμανίας πριν από πολύ καιρό. Δεν επρόκειτο μόνο να περιμένουν το θάνατο του προέδρου Τίτο το 1980, αλλά να προετοιμάσουν τη διαδοχή του, εκμεταλλευόμενοι την αναχώρησή του, να εξαρθρώσουν αυτό το έδαφος το οποίο οι Γερμανοί πίστευαν ότι δεν ήταν έθνος επειδή αποτελούταν από εθνότητες και διαφορετικές θρησκείες. Και εκτός αυτού, όπως το είπα προηγουμένως, η Γερμανία είχε προφανώς το πλεονέκτημα αυτής της εξάρθρωσης.

Έτυχε  να είχα έμμεση σχέση με αυτά τα γεγονότα κατά τα έτη 1976 και 1977, καθώς πήγαινα τακτικά στη Γερμανία μετά από προσκλήσεις του Φραντς Γιόζεφ Στράους (ο οποίος ήταν  εκείνη την εποχή ο Γερμανός υπουργός  Άμυνας , και έπειτα  υπουργός Οικονομικών), σε ένα μικρό αγρόκτημα που είχε κοντά στο Μόναχο, όπου συναντιόμασταν, δέκα φίλοι, για να συζητήσουμε τις παγκόσμιες υποθέσεις, για δύο τρεις ημέρες.

Υπήρξε εκπρόσωπος της Μεγάλης Βρετανίας, ένας εκπρόσωπος της Ισπανίας, (της Opus Dei), ένας εκπρόσωπος του Βατικανού και εγώ ήμουν ο Γάλλος της ομάδας. Μιλάγαμε για τα πάντα και τίποτα για δύο τρεις μέρες. Και κράτησα την ανάμνηση από συζητήσεις μεταξύ μας όπου οι Γερμανοί γείτονές μου πίστευαν ότι η Γιουγκοσλαβία δεν είναι βιώσιμη και ότι έπρεπε να ετοιμαστούμε, κατά τη στιγμή του θανάτου του Τίτο, να την αντικαταστήσουμε με μια άλλη εδαφική οργάνωση.

Έτσι οι Γερμανοί, οι οποίοι είναι πολύ καλοί γεωπολιτικοί, ήταν πολύ ευαίσθητοι για αυτή την υπόθεση για τους ακόλουθους λόγους:

1.   Από τη γερμανική πλευρά, η επιθυμία να πάρουν εκδίκηση από τους Σέρβους οι οποίοι δύο φορές, το 1914-1918, και 1939-1945, ενωθήκαν με τους Συμμάχους εναντίον τους, ακόμη και την σερβική αντίσταση, η οποία από τον Απρίλιο του 1941 πήρε τον δρόμο των βουνών με τον Μιχαήλοβιτς  και μετά με τον Τίτο και κράτησε αρκετές γερμανικές μεραρχίες, που θα χρησιμεύονταν στη Ρωσία, της Μόσχα και στη συνέχεια στο μέτωπο του Στάλινγκραντ. Και, όχι χωρίς λόγο, η Βόννη εκτιμούσε ότι ήταν η σερβική αντίσταση, σε κάποιο βαθμό, που ώθησε τη Γερμανία στην ήττα του δευτέρου παγκόσμιου πολέμου. Έπρεπε λοιπόν να τιμωρηθεί αυτός ο θαρραλέος λαός.
2.   Δεύτερη. Έπρεπε να ανταμειφθούν οι Κροάτες και Βόσνιοι μουσουλμάνοι που είχαν ενταχθεί στη ναζιστική Γερμανία, στον στρατό VERMARCHT οι οποίοι κατέλαβαν ορισμένες θέσεις στη Γαλλία, για να τους ευχαριστήσουν για την σύνδεση τους με τη δράση της Γερμανίας, και επομένως να προωθήσουν τους Κροάτες και Βόσνιους μουσουλμάνους.
3.   Τρίτη ιδέα της γερμανικής πλευράς, ήταν επίσης τον ενδιαφέρον της Γερμανίας να εισέρθουν η Κροατία και η Σλοβενία ​​στη τροχιά της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας στην οποία ηγούταν η Δυτική Γερμανία, ως το ισχυρότερο μέλος της, και να αποκτήσει με αυτό τον τρόπο οικονομική επιρροή  στην δαλματική ακτή μέσω αυτής να πλησιάσει τη Μεσόγειο, παλιό γερμανικό όνειρο με τον παραδοσιακό τροπισμό, η «Αγία Γερμανική Αυτοκρατορία» με βλέψεις προς τις δύο Σικελίες και τη Κεντρική Μεσογείου. Επιπλέον πρέπει να προστεθεί το γεγονός ότι η Γερμανία πίστευε ότι τελικά θα παρέμβαιναν οι ΗΠΑ και αφού κατείχαν τις σημαντικότερες θέσεις στη διοίκηση του ΝΑΤΟ, θα ήταν για εκείνη μια καλή συμφωνία που ετοιμαζόταν, μιλώντας στρατιωτικά.

Αυτοί οι λόγοι, κατά τη γνώμη μου, που ώθησαν τη Γερμανία να παίξει αυτό το ρόλο. 
Έπρεπε επίσης να σύρει τη Γαλλία και τις ΗΠΑ σε αυτή την περιπέτεια. 
Στη Γαλλία, ο κ. Κολ άσκησε αποφασιστική επιρροή στον πρόεδρο Μιτεράν, ο οποίος ήταν άρρωστος και αδύναμος, δεν είχε εξάλλου άλλη πολιτική παρά να μαζέψει τις αναγκαίες  ψήφους για την επανεκλογή του, σύμφωνα με το ισχύον Σύνταγμα.  Αυτός είναι ο λόγος που ο Μιτεράν, ακολουθούμενος εξάλλου από τον Υπουργό Εξωτερικών του, τον κ. Αλαίν Ζιπέ, ήδη από τον Φεβρουάριο 1994, είχε προσχωρήσει στο συνασπισμό που οι Γερμανοί ήθελαν να συναρμολογήσουν, ενεργώντας υπέρ μιας μουσουλμανο-κροατικής ομοσπονδίας με σκοπό να εκδιώξει τους Σέρβους από τη γη τους, που κατείχαν για αιώνες (περίπου 64% των εδαφών της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης), να πάρουν το 40% για να το δώσει στους μουσουλμάνους, δημιουργώντας με αυτό τον τρόπο αυτή τη τερατώδη ομοσπονδία, και στη συνέχεια, οργανώνοντας και συμμετέχοντας στη πρωτοφανή παραπλανητική εκστρατεία ψεμάτων για την οποία θα μιλήσω σε λίγο. Η γαλλική προσέγγιση ακολούθησε τη γερμανική προσέγγιση.

Στη συνέχεια, παρενέβησαν οι ΗΠΑ. Ήταν αρχικά απρόθυμες, επειδή φοβόντουσαν την μόρφωση του εδάφους, φοβόνταν την ανδρεία της σερβικής αντίστασης κατά της γερμανικής κατοχής 1940-1945, για την οποία ήταν οι ίδιες μάρτυρες κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Φοβόντουσαν  να συρθούν σε μια λεπτή και δύσκολη στρατιωτική περιπέτεια, ειδικότερα από τότε που στοιχειώνονταν από το πετρέλαιο της Σαουδικής Αραβίας και του Ιράκ, περισσότερο από ό, τι την πορεία του πετρελαίου που θα πέρναγε μια μέρα κατά μήκος του Δούναβη από το Βελιγράδι ή που θα έφτανε μέσω του διάδρομου αριθ. 8 της Κασπίας Θάλασσας μέχρι την ακτή της Αλβανίας, στο Δυρράχιο, από όπου θα ξεκινούσε ένας νέος αγωγός. Αλλά όλα αυτά ήταν μακριά και δεν ήθελαν να δεσμευτούν. Τελικά, υπό τη συνεχή γερμανική πίεση, οι ΗΠΑ άλλαξαν γνώμη και πειστήκαν ότι υπήρχε συμφέρον να συμμετέχουν, και αυτό για τους ακόλουθους λόγους.

Καταρχήν  ήθελαν να αποδείξουν στους Ευρωπαίους ότι είναι ανίκανοι να αυτοδιαχειριστούν και ότι μόλις αποχωρούν οι Αμερικανοί, ακολουθεί το χάος, την αταξία και τον πόλεμο, γεγονότα που τους αναγκάσουν (τους Αμερικανούς) να επιστρέψουν στην Ευρώπη. Αυτό αποδείχνει επίσης… ότι το ΝΑΤΟ είναι απαραίτητο!

Δεύτερον, οι ΗΠΑ πίστευαν ότι θα ταπείνωναν περισσότερο τη Ρωσία, η οποία εκείνη τη εποχή βρισκόταν στα χέρια του Γέλτσιν και των συμβούλων του Χάρβαρντ («τα αυγά του Χάρβαρντ»), που ήθελαν να γενικεύσουν την οικονομία της αγοράς στη Ρωσία, ενώ η ίδια η Ρωσία δεν ήξερε καλά καλά για το τι επρόκειτο, συνηθισμένη με το σύστημα της σχεδιασμένης οικονομίας. 
Για τις ΗΠΑ, ήταν, επίσης, να επιβάλουν την ηγεσία τους  εκεί (στα Βαλκάνια), όπου ο σλαβικός κόσμος έπρεπε να φανερώσει την ενότητα του και την αλληλεγγύη του.

Εξάλλου, (τρίτος λόγος), οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούνταν ότι η Γερμανία είχε ενηλικιωθεί και ότι κατά βάθος θα ήταν ενδιαφέρον να έχουν στην Βαλκάνια μια στρατιωτικά κατεχόμενη ζώνη, κατά προτίμηση στην Αλβανία, γεγονός που αποδεικνύεται από την εγκατάσταση του  διάσημου στρατοπέδου του Bondsteel (στο Κόσοβο) με τέτοιο τρόπο ώστε να βρίσκεται στη πορεία του μελλοντικού διαδρόμου αριθ. 8, που θα έφερνε το πετρέλαιο από την Κασπία Θάλασσα στην Αδριατική.

Και έτσι, για αυτούς τους διαφόρους λόγους, οι ΗΠΑ παρενέβησαν αναλαμβάνοντας την διοίκηση του συνόλου των επιχειρήσεων,  προκειμένου να περιθωριοποιηθεί η διοίκηση των Γερμανών, Γάλλων, Άγγλων, Ιταλών, έτσι ώστε να πάρουν το όλο θέμα στα χέρια τους .


Εξάλλου, αυτή η επιχείρηση ήταν πολύ σημαντική για αυτούς, επειδή κατά βάθος ήταν γι 'αυτούς ένα προηγούμενο σχετικά με τον τρόπο διεξαγωγής των μελλοντικών επιχειρήσεων στο Ιράκ.

Οι επιχειρήσεις στα Βαλκάνια έγιναν ως εξής:

Πρώτον, οργάνωσαν μια τεράστια εκστρατεία παραπληροφόρησης, διηγώντας τα χειρότερα ψέματα, έτσι ώστε τα μελλοντικά θύματα να οδηγηθούν στη δημόσια ετυμηγορία και να μπορέσουν να τα ξυλοκοπήσουν με καθολική συναίνεση. Έπρεπε για αυτό να εφευρίσκουν κάθε είδος αδικημάτων. Ένα πρώτο αδίκημα, το πιο γνωστό, ήταν ο βιασμός 40.000 μουσουλμάνων γυναικών. Τελικά, ο Αμερικανός εμπειρογνώμονας ο οποίος επιθεώρησε τα Βαλκάνια έλεγε ότι δεν ήταν 40.000 αλλά 4.000, μετά μόνο 40 γυναίκες και στο τέλος της έρευνας , δεν είχαν μείνει παρά μόνο τέσσερις γυναίκες...

Οι εφευρέσεις ήταν πολλές, υπάρχει η ιστορία της έκρηξης στην οδό Miskina μπροστά από τον φούρνο, η περίπτωση της αγοράς του Markale (επίθεση), στην οποία κατηγόρησαν ψευδώς τους Σέρβους, ενώ στην πραγματικότητα οι μουσουλμάνους του Σεράγεβο πυροβολούσαν το ίδιο τον εαυτό τους,   για τους εαυτούς τους (και μάλιστα ένα μικτό πληθυσμό Σερβο-μουσουλμανικό) για να κατηγορήσουν τους Σέρβους για αυτό το έγκλημα.

Δημιούργησαν επίσης τον μύθο της «κατάληψης» του Σεράγεβο από το σερβικό στρατό και η «ανθρωπιστική»  Δύση έλεγε ότι έπρεπε οπωσδήποτε να κάνει κάτι εναντίον αυτής της κατάληψης. Η πόλη του Σεράγεβο ήταν σαφώς, κατά τη γνώμη τους, μια πόλη που δεν πολιορκούταν από τους Σέρβους, που ήταν τελείως λάθος. Μπορώ να καταθέσω. Πήγα εκεί. Έγινα δεκτός από τον Δήμαρχο του σερβικού τμήματος της Σεράγεβο από το της πόλης που μου πρόσφερε ένα γεύμα, επειδή η πόλη ήταν χωρισμένη σε δύο μέρη. Ένα μέρος είχε καταληφθεί από τους μουσουλμάνους της Βοσνίας και το άλλο μέρος από τους Σέρβους. Υπήρξε ανταλλαγή πυρών και στις δύο πλευρές. Δεν υπήρξε, συνεπώς, περικύκλωση της πόλης από τους Σέρβους, ήταν μια εφεύρεση που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Όταν πετάς λάσπηκάτι θαμείνει για πάντα.

Αργότερα, ήρθε η ιστορία της ψευδούς σφαγής στο Ρατσάκ (Κοσσυφοπέδιο), ισχυριζόμενοι ψευδώς ότι ήταν οι Σέρβοι που έκαναν τη σφαγή, ενώ δεν ήταν αλήθεια, αλλά έδωσε αφορμή για να ξεκινήσουν τους βομβαρδισμούς, να αναλάβουν δράση, να βομβαρδίσουν από τον αέρα αυτή την άτυχη χώρα, συμπεριλαμβανομένου του άμαχου πληθυσμού της Σερβίας (κυρίως) με τη χρήση όπλων με «απεμπλουτισμένο» ουράνιο, χωρίς να λάβουν υπόψη τις μετέπειτα συνέπειες αυτής της επιχείρησης...  Εν ολίγοις, να μετατρέψουν αυτό τον λαό σε μαρτυρικό λαό.

Και όλα αυτά έγιναν με τους δέοντες κανόνες. Πρώτον, μεταχειρίζεσαι πολύ σκληρά, κατηγορώντας τον λαό για όλα τα αδικήματα.
Δεύτερον, του δημιουργείς έναν οικονομικό αποκλεισμό για να αποδυναμώσεις τη θέλησή του να αντισταθεί, ό,τι έγινε (για τη Σερβία).
Τρίτον, τους βομβαρδίζεις, έτσι ώστε να μην μπορούν να ανακάμψουν οικονομικά, καταστρέφοντας σχεδόν όλη την οικονομική υποδομή τους, και τέταρτο, τους καταλαμβάνεις, όπως προβλεπόταν από τις συμφωνίες του Ραμπουγιέ. Μόλις εκεί επί τόπου, εκμεταλλευόμενος τη δυστυχία και την απόγνωση στην οποία βυθίστηκε αυτός ο άτυχος λαός, οι κατακτητές θα απαιτήσουν να ορίσει ο λαός πολιτικούς ηγέτες που υποστηρίζουν το σχέδιο του επιτιθέμενου.
Το σύστημα περιλαμβάνει, ως εκ τούτου, τέσσερα μέρη, καθώς σχεδιασμένα και εκτελεσμένα εν γνώσει, με έξυπνο τρόπο, το ένα μετά το άλλο, και του οποίου ένα μέρος χρησιμοποιήθηκε αργότερα στο Ιράκ.

Μπορεί κανείς επίσης να πει ότι η περίπτωση των Βαλκανίων, ήταν για τους Αμερικανούς ένα «μάθημα» στρατηγικής για τις μελλοντικές ιρακινές υποθέσεις. Αυτό τελείωσε με τις βομβιστικές επιθέσεις στο Ιράκ που γνωρίζετε, με τις υπερβάσεις που ξέρετε και τα βασανιστήρια, ιδίως στην απαίσια φυλακή του Αβ Γκράιμπ με τις φρικτές «θεραπείες» της, όλα αυτά είχαν δοκιμαστεί στα Βαλκάνια. 
Οι Δυτικοί φέρθηκαν και σε δύο περιπτώσεις όπως φέρθηκαν άλλοτε οι απολυταρχίες του Στάλιν από τη μια πλευρά και του Χίτλερ από την άλλη.

Πρόκειται για μια επιχείρηση που πραγματικά μου έκανε εντύπωση γιατί ήταν ένα είδος μοντέλου που τελικά επικυρώθηκε από την κοινή γνώμη στην οποία είπαν κάθε είδος ιστορίας, στην οποία έκαναν «πλύση εγκεφάλου» μέσω μιας ισχυρής παραπληροφόρησης που επέτρεψε τις υπερβολές κάθε φύσης.

Σήμερα λοιπόν, εξετάζουμε αυτή τη ζοφερή δεκαετία, κατά την οποία οι Ευρωπαίοι έδειξαν ότι είναι ικανοί να αλληλοσκοτωθούν, αν μπορώ να το πω, σε μεγάλο βαθμό από την πρωτοβουλία της Γερμανίας, εξάλλου, μόλις επανανωμένη, το 1990-1991, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, και η οποία δεν βρήκε καλύτερη λύση από το να οργανώσει αυτό το περίφημο πόλεμο.

Επιπλέον, το 1999, μετά τις συμφωνίες του Ντέιτον (Δεκέμβριος 1995), και προπαντός μετά την άρνηση του Μιλόσεβιτς να αποδεχθεί το παράρτημα Β (Ιανουάριος 1999), το οποίο προέβλεπε την κατοχή του εδάφους της Σερβίας, για αόριστο χρονικό διάστημα, από τα στρατεύματα του ΝΑΤΟ... και ότι το σερβικό κράτος έπρεπε να παρέχει στις κατοχικές δυνάμεις όλες τις εγκαταστάσεις του, τα αεροδρόμια, τους σιδηρόδρομους, τους δρόμους και όλα αυτά δωρεάν, εν ολίγοις σαν να έχει καταπατηθεί η Σερβία... Τιμή στον Μιλόσεβιτς ο οποίος αρνήθηκε αυτές τις συμφωνίες, ακόμη και αν αυτή η κωμωδία του Ραμπουγιέ, οδήγησε στους περίφημους βομβαρδισμούς (από τις 24 Μαρτίου 1999).

Σε αυτή τη θλιβερή περίοδο επιστρέφουμε σήμερα με μεγάλη θλίψη. Ο Δυτικός κόσμος, ενώ δεν το περίμενε κανείς, απέδειξε  –και αυτός-  ότι ήταν ικανός να διαπράξει τις χειρότερες διεστραμμένες πράξεις, για να καλύψει την γερμανική εμμονή, η οποία είναι να αρθούν όλα τα επακόλουθα, ό, τι απέμενε  από τις Συνθήκες των Βερσαλλιών και του Τριανόν, ήτοι την  Γιουγκοσλαβία, πρώτα, και στη συνέχεια την Τσεχοσλοβακία. 

Αυτό συνέβη, για να μπορέσει η Γερμανία να διαγράψει από τον χάρτη τα πολιτικά και εδαφικά επιτεύγματα που σηματοδοτούσαν την νίκη των Συμμάχων, ώστε να μη μείνει τίποτα.
Η Γαλλία, ανόητα, συνεταιρίστηκε, πράγμα που επέτρεψε, εξάλλου, στον κ. Κολ να δηλώσει ότι το Ντέιτον και κυρίως την συνέχεια, ήταν μια «μεγάλη νίκη» για τη Γερμανία, δήλωση στην οποία θα μπορούσε ο κ. Μιτεράν να προσθέτει, αν την είχε καταλάβει, κάτι που δεν συνέβη, ότι ήταν μια μεγάλη ήττα για τη Γαλλία. 
Πρόκειται για υλική ήττα με την εξαφάνιση της Γιουγκοσλαβίας, την εξαφάνιση των σημείων μιας σκληρά κερδισμένης νίκης των Συμμάχων, την σφαγή και το μαρτύριο ενός φιλικού λαού ο οποίος ενώθηκε με μας δύο φορές, και όλα αυτά επιτεύχθηκαν με τη δημιουργία ψευδών επιχειρήσεων, έτσι ώστε να δικαιολογηθούν πράξεις που δεν έπρεπε να γίνουν κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.

Οι Δυτικοί έδειξαν στη προκειμένη περίπτωση γεμάτοι υποκρισία, δεν το περίμενα,  ιδιαίτερα από μέρος των ιδρυτών των λεγόμενων «ανθρώπινων δικαιωμάτων», της Γαλλίας, της Αγγλίας και ακόμα και της Γερμανίας. 
Αλλά οι παλαιοί δαίμονες, ειδικά ο φιλοπόλεμος δαίμονας της Γερμανίας, επανήλθαν στο προσκήνιο και οδήγησαν στο χάος που υπάρχει τώρα σε αυτά τα εδάφη, είτε στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας είτε στο Κόσοβο, την καρδιά, την ίδια την προέλευση του πολιτισμού της Σερβίας, που περάσει πλέον στα χέρια των μουσουλμάνων, οι οποίοι κατάστρεψαν σε ελάχιστο χρόνο εκατοντάδες ιστορικά αριστουργήματα της σερβικής θρησκευτικής τέχνης της, και κατέσφαξαν την ίδια την ιστορική προέλευση του σερβικού λαού. Σαν να καταστρέψουν στη Γαλλία, τη κοιλάδα του Λίγηρα και τα κάστρα της, ή αν θέλετε, την Ile de France, που είναι η καρδιά του έθνους.

Είναι λοιπόν μια πολύ θλιβερή στιγμή που περνάμε και δεν ξέρω πώς θα βγούμε ηθικά από αυτή. Τέλος πάντων, δώσαμε την απόδειξη της υποκρισίας μας και δεν μας τιμά καθόλου.

Pierre Marie Gallois.
Source : infognomonpolitics.blogspot