Geopolitical Research Institute(GRI)/Εταιρεία Γεωπολιτικών Ερευνών(ΕΓΕ)

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012

Ελλάδα : Τμήμα του σιδηροδρόμου Βερολίνου - Βαγδάτης




Πριν  από μισό αιώνα που ο Γεώργιος Παπανδρέου Α‘ ομολογούσε ανερυθρίαστα ότι «Η Ελλάς αναπνέει με δύο πνεύμονας, τον μεν αγγλικόν, τον δε αμερικανικόν, και δι’ αυτό δεν ημπορεί λόγω του Κυπριακού να διακινδυνεύσει να πάθει από ασφυξίαν».

Σήμερα, δέκα μόλις χρόνια πριν συμπληρωθούν δύο αιώνες «ελεύθερου» εθνικού βίου, φαίνεται πως ο παρελθόν ιστορικός χρόνος που καθόρισε τη σημερινή φθίνουσα πορεία του ελληνισμού δεν επέφερε θετικές αλλαγές στην αντιμετώπιση του ξένου παράγοντα από το διεφθαρμένο και ξενόδουλο πολιτικό σύστημα της χώρας. Αντίθετα, οι απροκάλυπτες διαθέσεις της πολιτικής και οικονομικής ελίτ να προσφέρει «γην και ύδωρ» στους ξένους προστάτες της, αρκεί να διασωθεί από την οικονομική δίνη που συγκλονίζει τη χώρα, κάνουν όσους Έλληνες έχουν ακόμη κάποια αισθήματα πατριωτισμού και αξιοπρέπειας να αναπολούν ακόμη και πολιτικούς της εποχής των «προστατίδων και ευεργετίδων δυνάμεων» ή ακόμη και της μετεμφυλιακής «ασφυξίας».
Βέβαια ο αγγλικός «πνεύμονας» έχει αντικατασταθεί πλέον από το γερμανικό, αφού αυτή τη φορά η «σωτηρία» της Ελλάδας είναι πρωτίστως υπόθεση των Γερμανών, οι οποίοι εκλαμβάνουν το γονάτισμα των Ελλήνων σαν ευκαιρία πραγματοποίησης του μεγαλογερμανικού δόγματος «Drang nach Osten». Ο κίνδυνος ασφυξίας είναι σήμερα όμως μεγαλύτερος από κάθε άλλη φορά αφού εκτός από την οικονομική καταβαράθρωση και την συστηματική διάλυση του κοινωνικού ιστού της χώρας έχει προστεθεί μία νέα παράμετρος στις σχέσεις εξάρτησης της Ελλάδας. Είναι η ενέργεια, τόσο στη γεωπολιτική της, όσο και στην γεωοικονομική της διάσταση. Η περατότητα των ενεργειακών πόρων και του ορυκτού πλούτου, σε συνδυασμό με τις τεράστιες αναπτυξιακές ανάγκες σε πλανητικό επίπεδο και ο ανελέητος παγκόσμιος ανταγωνισμός για τον έλεγχο της ενέργειας και των πρώτων υλών υποδηλώνουν ότι η εποχή του ενεργειακού ιμπεριαλισμού έχει ήδη ξεκινήσει με σφοδρότητα και γίνεται πιο λυσσαλέος λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Μεταξύ των βασικών ανταγωνιστικών δυνάμεων βρίσκεται και η Γερμανία, η οποία επιδιώκει ρόλο στην παγκόσμια σκακιέρα του ενεργειακού ιμπεριαλισμού με όπλα την πρωτοκαθεδρία της σε τεχνολογίες ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και την οικονομική της ευρωστία…
Οι “ανανεώσιμες” πηγές ενέργειας είναι απλά εισπρακτικός μηχανισμός (από ηλίθιους και αφελείς) σε συνδαυσμό με συντήρηση των Γερμανικών εξαγωγών. Έχει σαν πρόσθετο κέρδος για την Γερμανία την μείωση της ζήτησης μη Γερμανικών προϊόντων (crowding out το λένε, κοινώς μονοφαϊσμός)
Η γεωπολιτική ενέργεια που θέλουν οι μάγκες λέγεται Καύκασος, Βόρεια Αφρική και …αν ξεθαρρέψουν, μέση Ανατολή. Και πάντα η Ρωσία.
Είμαστε στα χνάρια του σιδηροδρόμου Βερολίνου – Βαγδάτης, με λίγες ιστορικές αλλαγές.
Το λιμάνι της Θεσσαλονίκης το έχουν σε ΕΟΖ;
Source :  Πρώτη Σελίδα.  

Ανακεφαλαιοποιήσεις τραπεζών; Ο σωστός τρόπος


Πολύ κουβέντα γίνεται για τις ανακεφαλαιοποιήσεις τραπεζών και ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να διασωθούν από τις άθλιες επενδυτικές τους αποφάσεις. Άλλοι λένε ότι πρέπει να κρατικοποιηθούν και άλλοι λένε ότι πρέπει να σωθούν από ιδιώτες. Το να κρατικοποιηθεί μια τράπεζα που έχασε τα χρήματά της λόγω της λανθασμένης επιλογής επένδυσης σε κρατικά ομόλογα είναι λίγο παράξενο. Δεν είναι σωστό αυτός που σταματάει να πληρώνει να παίρνει τον έλεγχο του δανειστή του.
Σε περίπτωση διάσωσης από κάποιον πραγματικό ιδιώτη που δεν θέλει να χάσει τα χρήματά του θα πρέπει να φανούν πρώτα οι πραγματικές ζημιές μιας τράπεζας. Οι μεγαλύτερες ιδιωτικές τράπεζες της χώρας έτρεξαν να καλύψουν κάποιες εκδόσεις της Proton Bank απλά για το θεαθήναι και τώρα έχασαν όλα τα χρήματα της επένδυσής τους.
Η σωστή ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών πρέπει να γίνει όπως και η ανακεφαλαιοποίηση οποιασδήποτε άλλης επιχείρησης. Ποιος είναι αυτός ο τρόπος; Άμεση αναγνώριση της πραγματικής αξίας των στοιχείων ενεργητικού και αντίστοιχη διαγραφή των στοιχείων παθητικού σύμφωνα με την προτεραιότητά τους.
Πρώτα διαγράφονται οι κοινές μετοχές, μετά οι προνομιούχες μετοχές, μετά τα ομόλογα χωρίς προτεραιότητα, μετά τα ομόλογα με προτεραιότητα και μετά οι καταθέσεις. Στο τέλος αποφασίζεται η νέα κεφαλαιακή διάρθρωση της εταιρίας και αυτοί που ήταν οι τελευταίοι που δέχθηκαν κάποιου είδους διαγραφή παίρνουν τις μετοχές. 
Οι πιθανότητες να συμβεί το παραπάνω είναι σχεδόν μηδαμινές μιας και σε σχεδόν κανέναν δεν αρέσει ο πραγματικός καπιταλισμός που ενέχει και το στοιχείο της ζημιάς. Προτιμούν ομολογιούχοι και καταθέτες να είναι αιθεροβάμωνες και να πιστεύουν ότι οι εγγυήσεις κρατών είναι αρκετές για να τους σώσουν. Όσο όμως οι σωστές αποφάσεις δεν λαμβάνονται τόσο τα προβλήματα διογκώνονται.
Source : http://valueinvesting.capitalblogs.gr