Geopolitical Research Institute(GRI)/Εταιρεία Γεωπολιτικών Ερευνών(ΕΓΕ)

Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2012

Η ήπια ισχύς μπορεί να γίνει ξανά το στρατηγικό όπλο του Ελληνισμού

Εδώ και μερικά χρόνια, ο Joseph Nye, εισήγαγε μια νέα διάκριση στην έννοια της ισχύος. Δίνοντας έμφαση στο εμπόριο και την οικονομία, ως τους δύο πυλώνες της αλληλεξάρτησης και της ισχύος, χρησιμοποίησε, στο βιβλίο του Bound to Lead: The Changing Nature of American Power, τον όρο «ήπια ισχύς» (soft power), σε αντιδιαστολή προς τη «σκληρή ισχύ» (hard power) η οποία βασίζεται στη χρησιμοποίηση του πειθαναγκασμού, με χρήση κυρίως της στρατιωτικής και της οικονομικής ισχύος. Εστίασε στην ήπια ισχύ, θεωρώντας ότι τα στρατιωτικά μέσα είχαν αναλυθεί σε πολύ μεγάλη έκταση στο πλαίσιο των διεθνών σχέσεων και ότι σήμερα, σημαντικότερα είναι τα χαρακτηριστικά της ελκυστικότητας και του παραδείγματος που προβάλλει μια χώρα προς τα έξω. O Nye ορίζει ως ήπια ισχύ την ικανότητα επίτευξης του επιθυμητού, μέσω του γοήτρου και της έλξης, παρά μέσω του εξαναγκασμού και της δωροδοκίας. 

Γράφει, χαρακτηριστικά, ο Nye: «Η σκληρή ισχύς βασίζεται σε κίνητρα (καρότο) ή σε απειλές (μαστίγιο). Υπάρχει όμως και ένας έμμεσος τρόπος άσκησης εξουσίας. Μια χώρα μπορεί να επιτύχει τα αποτελέσματα που επιθυμεί στην παγκόσμια πολιτική, επειδή άλλες χώρες θέλουν να την ακολουθήσουν, θαυμάζοντας τις αξίες της, μιμούμενοι το παράδειγμά της, φιλοδοξώντας να φθάσουν στο επίπεδό της σε ευημερία και ελευθερία.» 



Αποκλείει η ήπια ισχύς τη χρήση σκληρής ισχύος; Ασφαλώς όχι. Αλλοίμονο αν ένα κράτος ακύρωνε τη στρατιωτική του ισχύ και τη δυνατότητά του να την προβάλλει ή και να τη χρησιμοποιεί, αν απαιτηθεί. Ο Nye είναι σαφής: «Η σκληρή και η ήπια ισχύς συνδέονται και μπορούν να ενισχύσουν η μία την άλλη. Και οι δύο αποτελούν όψεις της ικανότητας να επιτυγχάνουμε τους σκοπούς μας, επηρεάζοντας τη συμπεριφορά των άλλων. Μερικές φορές, οι ίδιες πηγές ισχύος μπορούν να επηρεάσουν ολόκληρο το φάσμα της συμπεριφοράς, από τον εξαναγκασμό μέχρι τη σαγήνη.»  Είναι προφανές ότι τέτοιες μπορεί να είναι η οικονομία, η στρατιωτική δυνατότητα, η τεχνολογία, η βιομηχανική παραγωγή, κ.ά. Κάθε μια μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την προβολή είτε σκληρής είτε ήπιας ισχύος και να σαγηνεύσει τους άλλους δρώντες στην παγκόσμια σκηνή. Σημασία, κατά συνέπεια, έχει ο τρόπος χρήσης κάθε μορφής ισχύος. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ήπια ισχύς αποτελεί μορφή έμμεσης στρατηγικής. 

Η οικονομική ισχύς, για παράδειγμα, θεωρείται σε κάποιες περιπτώσεις ως «ήπια» ενώ σε άλλες ως «σκληρή» (όταν χρησιμοποιείται στον οικονομικό πόλεμο). Θα ήταν ωστόσο, λάθος να θεωρηθεί ότι η ήπια ισχύς εκπροσωπεί το «καλό» ενώ η σκληρή ισχύς το «κακό». Εξαρτάται από την πλευρά που το βλέπει κανείς. 

Έτσι, από την άποψη του ασκούντος την ισχύ, οι οικονομικοί περιορισμοί μπορεί να είναι «ηπιότεροι» από την στρατιωτική ισχύ, ενώ από την πλευρά του στόχου, οι περιορισμοί αυτοί μπορεί να θεωρούνται πολύ σκληροί. 

Πέρα όμως από τη διάκριση μεταξύ σκληρής και ήπιας ισχύος είναι ενδιαφέρον να δούμε την ισχύ ως μια αλληλουχία από τον εξαναγκασμό (coercion), στο ένα άκρο, μέχρι την πειθώ (persuasion) στο άλλο, με τη δωροδοκία (corruption) ή τα κίνητρα (motives) κάπου στο μέσο. Με βάση αυτό, μπορούμε να δούμε την ισχύ ενός κράτους ως τη δύναμη να εξαναγκάζει με χρήση απειλών, να πείθει με πληρωμή (δωροδοκία), ή να προσελκύει επιβάλλοντας τη θέλησή του. 

Οι απόψεις του Nye, για τη «διττή φύση» της ισχύος, δεν έμειναν χωρίς κριτική. Αυτή εντοπίζεται κυρίως στο ότι η «ήπια» ισχύς δεν θα πρέπει να θεωρείται ως ξεχωριστό είδος ισχύος. Αντίθετα, κάθε μέσο, συμπεριλαμβανομένων και των στρατιωτικών δυνατοτήτων, μπορεί να είναι ήπιο εφόσον η κοινωνία αποδέχεται τη χρήση του για κάποιους σκοπούς. Το παράδοξο, λένε οι επικριτές του Nye, είναι ότι το κράτος δεν ελέγχει τα περισσότερα από τα στοιχεία της «ήπιας» ισχύος δεδομένου ότι αυτά δημιουργούνται από την ελεύθερη αγορά και από την κοινωνία των πολιτών διά των μέσων ενημέρωσης, τις εταιρίες και τις μη-κυβερνητικές οργανώσεις, μεταξύ άλλων, παρά με τη στρατιωτική δύναμη, η οποία αποτελεί τον πυρήνα της «σκληρής» ισχύος. 

Στην πραγματικότητα, η αντίληψη της ήπιας ισχύος περιλαμβάνει δύο πολύ διακριτές δυνατότητες: τη δυνατότητα να ελκύει και να σαγηνεύει (πειθώ), και τη δυνατότητα να θέτει προτιμήσεις (ιδεολογία). Ο Nye θεωρεί ότι, σχετικά με την πρώτη από τις δυνατότητες αυτές,  οι κινηματογραφικές ταινίες και η τηλεόραση των ΗΠΑ συνιστούν ένα από τα κύρια στοιχεία ήπιας ισχύος, ενώ η δημοκρατία αποτελεί το κύριο στοιχείο της δεύτερης δυνατότητας. 

Σύμφωνα με το RAND Corporation, υπάρχουν κάποιες ενδείξεις της ήπιας ισχύος: το 80% του παγκόσμιου πληθυσμού θαυμάζει το επιστημονικό και τεχνολογικό επίπεδο  των ΗΠΑ, το 60% αρέσει τον κινηματογράφο τους, τη μουσική τους, την τηλεόρασή τους, ενώ το 50% έχουν θετική εντύπωση για την αμερικανική δημοκρατία και την αμερικανική οικονομία. Από τα αμερικανικά πανεπιστήμια αποφοιτούν οι περισσότεροι ξένοι φοιτητές, οι ΗΠΑ είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας ταινιών και τηλεοπτικών προγραμμάτων, ενώ ελκύει τους περισσότερους μετανάστες από ότι οποιαδήποτε άλλη προοδευμένη χώρα. 

Σχετική αναφορά κάνει και ο Μπρεζίνσκι, σημειώνοντας: «Ό,τι και αν σκέπτεται κανείς για τις αισθητικές αξίες της, η μαζική κουλτούρα της Αμερικής ελκύει σαν μαγνήτης, ιδιαίτερα την παγκόσμια νεολαία. Η ελκτική δύναμή της μπορεί να προέρχεται από την ηδονιστική ποιότητα του τρόπου ζωής που προβάλλει, αλλά η παγκόσμια έλξη την οποία ασκεί είναι αδιαμφισβήτητη. Τα αμερικανικά τηλεοπτικά προγράμματα και οι αμερικανικές ταινίες αντιστοιχούν στα τρία τέταρτα περίπου της παγκόσμιας αγοράς. Η αμερικανική λαϊκή μουσική είναι εξίσου κυρίαρχη, ενώ οι αμερικανικές μανίες, συνήθειες διατροφής και ένδυσης ακόμη αποτελούν σε αυξανόμενο βαθμό αντικείμενο μίμησης σε παγκόσμια κλίμακα. Η γλώσσα του internet είναι η αγγλική και το μεγαλύτερο μέρος της παγκόσμιας φλυαρίας μέσω ηλεκτρονικών υπολογιστών προέρχεται επίσης από την Αμερική, επηρεάζοντας το περιεχόμενο των παγκόσμιων συνομιλιών. Τελευταία, η Αμερική έγινε η Μέκκα για εκείνους που αναζητούν προωθημένη εκπαίδευση, ενώ περίπου μισό εκατομμύριο ξένοι φοιτητές συγκεντρώνονται στις Ηνωμένες Πολιτείες και πολλοί από τους ικανότερους δεν επιστρέφουν ποτέ στην πατρίδα τους. Απόφοιτοι αμερικανικών πανεπιστημίων βρίσκονται σχεδόν σε κάθε κυβέρνηση σε όλες τις ηπείρους. Η συμπεριφορά πολλών ξένων δημοκρατών πολιτικών μιμείται όλο και πιο πολύ εκείνη των Αμερικανών πολιτικών» (Η Μεγάλη Σκακιέρα, 1998).  

Ανάλογες ήταν και οι επιλογές εξωτερικής πολιτικής της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, της οποίας η ανάπτυξη, ο πολιτισμός και η λάμψη δεν είχαν όμοιο τους, κυρίως στους αιώνες της μέγιστης ακμής της. Η πιο αποτελεσματική διείσδυση της βυζαντινής επιρροής, γράφει η Ελένη Αρβελέρ, στις χώρες όπου απειλούνταν τα αυτοκρατορικά συμφέροντα και σύνορα, ήταν η διάδοση του βυζαντινού τρόπου σκέψης και ζωής, που συνοπτικά εκφραζόταν με τη ένταξη στην ορθόδοξη εκκλησία της Κωνσταντινούπολης. Ο εκχριστιανισμός των λαών αυτών, ήταν το κύριο βήμα της ένταξής τους στην πολιτιστική κοινότητα της αυτοκρατορίας. 

Στην εφαρμογή μιας ήπιας ισχύος εκ μέρους της Κίνας, αναφέρεται άρθρο του SPIEGEL (29/6/2010) με τίτλο: «China's Soft Power: Is a Threat to the West?», υποστηρίζοντας ότι μπορεί μεν να μην έχει προθέσεις να χρησιμοποιήσει την αναπτυσσόμενη στρατιωτική ισχύ της, όμως αυτό θα πρέπει ελάχιστα να ανησυχεί τις Δυτικές χώρες. Από τον Διεθνή Οργανισμό Εμπορίου (WTO) μέχρι τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, το Πεκίνο κάνει χρήση της ήπιας ισχύος του.  Η αλήθεια είναι ότι οι Κινέζοι διεξάγουν ένα πόλεμο σε όλες τις ηπείρους, όχι με την κλασσική έννοια του πολέμου, αλλά υλοποιώντας μια επιθετική εμπορική πολιτική έναντι της Δύσης, χορηγώντας χαμηλότοκα δάνεια σε χώρες της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής, εφαρμόζοντας διπλωματικές πιέσεις στους εταίρους των χωρών αυτών, και διαθέτοντας τους περισσότερους στρατιώτες στον ΟΗΕ για ειρηνευτικές επιχειρήσεις από όλα τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας. Με άλλα λόγια ενεργούν επιθετικά μεν, αλλά χρησιμοποιώντας ήπια και όχι σκληρή ισχύ. 

Αναφορά στην έκφραση ήπιας ισχύος εκ μέρους της Κίνας κάνει και ο Nye στο πιο πρόσφατο βιβλίο του The Future of Power, σε σύγκριση με την σκληρή ισχύ που προβάλλει η Ρωσία. Όπως έχει επισημανθεί από διάφορους αναλυτές, γράφει, ενώ η Κίνα επιδιώκει να δελεάσει και να εντυπωσιάσει τον κόσμο με τον αριθμό των Ολυμπιακών μεταλλίων, η Ρωσία θέλει να εντυπωσιάσει προβάλλοντας την στρατιωτική της υπεροχή.  Όπως, μάλιστα, δήλωσε τον Οκτώβριο του 2007, ο Πρόεδρος Hu Jintao, η πρόθεση της Κίνας είναι να αυξήσει την ήπια ισχύ της, και οι Ολυμπιακοί Αγώνες ήταν σημαντικό μέρος της στρατηγικής αυτής. 

Για κάποιους επικριτές του Nye, η ήπια ισχύς είναι πολύ… ήπια για είναι ισχύς, αφού η ισχύς επιδιώκει πάντοτε να νομιμοποιήσει τη ρεαλιστική πρακτική της με αλτρουιστικές αξίες, αλλά δεν διστάζει να μεταπέσει σε σκληρή ισχύ προκειμένου να επιτύχει τους στόχους της. Όπως χαρακτηριστικά έχει γραφεί: «Η ήπια ισχύς είναι απλά το βελούδινο γάντι που καλύπτει τη σιδερένια γροθιά». Σ’ αυτό το πλαίσιο, κάποιοι συγγραφείς θεωρούν ότι, για παράδειγμα, ο πολιτισμικές αντιπαραθέσεις μπορούν μερικές φορές να καταστήσουν την ήπια ισχύ προέκταση της σκληρής ισχύος, αλλά πολύ συχνά οι αντιπαραθέσεις αυτές την κάνουν αντιπαραγωγική σε ότι αφορά τους στόχους της. Κατ’ αυτό τον τρόπο η ήπια ισχύς μπορεί να καταστεί «αντι-ισχύς». Τελικά μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η σκληρή και η ήπια ισχύς είναι συμπληρωματικές. 

Το 2004, στο βιβλίο του, Soft Power: The Means to Success in World Politics, ο Nye πρότεινε ένα συνδυασμό ήπιας και σκληρής ισχύος για τη δημιουργία αυτού που ονομάζει «έξυπνη» ισχύ (smart power). «Η έξυπνη ισχύς δεν είναι ούτε σκληρή ούτε ήπια. Είναι και τα δύο» γράφει, σημειώνοντας ότι αυτή συνθέτει τις δύο μορφές ισχύος, δίνοντας προτεραιότητα στη διπλωματία και κρατώντας τη στρατιωτική ισχύ σαν εφεδρικό μοχλό για την αποτροπή αναθεωρητικών πολιτικών δυνάμεων και την εξασφάλιση της εδαφικής ακεραιότητας των κρατών. Αμφότερες αποτελούν δύο διαφορετικές όψεις της δυνατότητας επίτευξης των στόχων μας, επηρεάζοντας τη συμπεριφορά των άλλων, όπως σημειώνει ο Nye, υπογραμμίζοντας ότι: «Η έξυπνη ισχύς είναι η ικανότητα συνδυασμού σκληρής και ήπιας ισχύος σε μια νικηφόρα στρατηγική». 

Αναφερόμενος στον ισλαμικό φονταμενταλισμό, σε άρθρο του το καλοκαίρι του 2007, επισημαίνει την εσφαλμένη, κατά τη γνώμη του, πολιτική των ΗΠΑ απέναντι στο πρόβλημα και δεν παραλείπει να αναφερθεί και στην ανάγκη χρήσης ήπιας ισχύος (“A Smarter Superpower” Foreign Policy, May/June 2007): «Το γεγονός αυτό οδηγεί στην άποψη ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να συνδυάσουν σκληρή και ήπια ισχύ σε μία «έξυπνη» ισχύ, όπως έκαναν κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.» Ο Nye προχωρεί στην πρόταση της ανάπτυξης μιας στρατηγικής «έξυπνης» ισχύος με τη δημιουργία θέσης αναπληρωτή συμβούλου εθνικής ασφάλειας, υπευθύνου για την ανάπτυξη και υλοποίηση ενός σύγχρονου πρωτοποριακού σχεδίου δράσης, και καταλήγει: «Μέχρι οι Αμερικανοί να θέσουν ως προτεραιότητα μια τέτοια στρατηγική έξυπνης ισχύος, θα βουλιάζουμε για γενιές στον αγώνα κατά της εξτρεμιστικής ισλαμικής τρομοκρατίας.» 

Ο όρος «έξυπνη ισχύς» έχει μόλις μισή δεκαετία που χρησιμοποιείται, ωστόσο η αντίληψη που αυτός εκφράζει σε ότι αφορά στην «ισχύ», πηγαίνει χρονικά πολύ πίσω. Μεγάλοι στρατηγιστές τάσσονταν υπέρ ενός μίγματος «σκληρής» στρατιωτικής ισχύος και «ήπιας» ιδεολογικής μεθόδου, ως συνταγής για τη νίκη στον πόλεμο. Αυτό όμως το μίγμα το συναντά, επίσης, κανείς μελετώντας τον Θουκυδίδη, αλλά, επίσης, μελετώντας την υψηλή στρατηγική της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. 

Πολλές τρίτες χώρες εκτιμούν την λεγόμενη «ήπια ισχύ» που προβάλλει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Μια ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στην ευρωπαϊκή και στην αμερικανική αντίληψη αφορά στη χρήση της στρατιωτικής ισχύος. Ο λόγος ίσως είναι ότι το ευρωπαϊκό οικοδόμημα στο σύνολό του, είναι αποτέλεσμα της επιθυμίας των Ευρωπαίων να εξαλείψουν τη λογική του πολέμου και της ένοπλης βίας μεταξύ τους. Στις ΗΠΑ ο ρόλος της στρατιωτικής ισχύος είναι σε πρώτη προτεραιότητα. «Η Ευρώπη» γράφει η Catherine Guisan, «υποχρεώθηκε να κερδίσει την ειρήνη στο εσωτερικό της, καθ’ όν χρόνο στις ΗΠΑ, οι άνθρωποι πηγαίνουν να κάνουν πόλεμο στο εσωτερικό άλλων λαών» (Un sens a l’ Europe. Gagner la paix (1950-2003), 2003). 

Θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι οι απόψεις του Nye περί ήπιας και σκληρής ισχύος δεν αποτελούν κάτι το νέο. Εύκολα μπορούμε να συμπεράνουμε ότι στη διάρκεια της ιστορίας πολλοί ηγέτες εφάρμοσαν στο πλαίσιο της στρατηγικής τους, αμφότερες της μορφές ισχύος. Ίσως εκείνο που έκανε ο Nye είναι η διατύπωσή τους στη σύγχρονη εποχή κατά τρόπο μεθοδικό και ως πρόταση πολιτικής. 

Χαρακτηριστικά παραδείγματα ανάλογων πρακτικών παρουσιάζει η στρατηγική αντίληψη του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Όπως γράφει ο στρατηγός Fuller, ενώ ο σκοπός της στρατηγικής του ήταν να κερδίζει μεγάλες μάχες, ο σκοπός της πολιτικής του ήταν να ειρηνεύει και να μην εξοργίζει τον εχθρό του, ούτως ώστε να περιορίζει τον αριθμό των μαχών που έπρεπε να δώσει. Δεδομένου ότι ο στόχος του Αλεξάνδρου ήταν να πετύχει, στον βαθμό που αυτό ήταν δυνατό, μια αναίμακτη κατάκτηση, χάραξε μια σαφή γραμμή ανάμεσα στον περσικό στρατό και στους λαούς της περσικής αυτοκρατορίας. Η ήττα του στρατού ήταν ο στρατηγικός του στόχος, ενώ το να πάρει τους λαούς με το μέρος του ήταν ο πολιτικός του στόχος. Είναι προφανές ότι επρόκειτο για την εφαρμογή μιας «έξυπνης» ισχύος, όπως την περιγράφει σήμερα ο Nye. 



*Ο κ. Ι. Παρίσης είναι Διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης


Το διαβάσαμε από το: Από την «σκληρή», διά της «ήπιας», στην «έξυπνη» ισχύ http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2011/11/blog-post_8725.html#ixzz2Dk08IH3F

Η "λογική " του εθνικού κατήφορου


Του Σάββα Καλεντερίδη
«Η λογική του κατήφορου είναι ο πάτος», είπε ο Σταύρος Λυγερός σε πρόσφατη ομιλία του σε συνέδριο με θέμα την εξωτερική πολιτική. Δεν πέρασαν τέσσερις μέρες για να επαληθευθεί με τον καλύτερο τρόπο ο προσφάτως απολυθείς έγκριτος δημοσιογράφος.
Για να εξηγήσουμε το γιατί, θα πρέπει να κάνουμε μια αναφορά στο ζήτημα που προέκυψε με την παρουσίαση του βιβλίου «Η Ανατομία του Πολέμου στο Κουρδιστάν», του Μουράτ Καραγιλάν, που μετέφρασε ο γράφων και κυκλοφορήθηκε από τις εκδόσεις Ινφογνώμων.
Για την παρουσίαση του βιβλίου διαμαρτυρήθηκε έντονα το τουρκικό υπουργείο εξωτερικών στον Έλληνα πρέσβη στην Άγκυρα, ενώ ξεπέρασαν κάθε όριο αναίδειας και παραλογισμού οι παρεμβάσεις του πρέσβη της Τουρκίας στην Αθήνα στο ελληνικό υπουργείο εξωτερικών και στα κόμματα, ο οποίος μάλλον εζήλωσεν την δόξαν του προξένου της Κομοτηνής, που δρα ως γκαουλάιτερ ή πιο σωστά ως νεοοθωμανός βαλής στη Θράκη.
Η τουρκική πλευρά σε νομικό επίπεδο διατείνεται ότι η ίδια η έκδοση του βιβλίου είναι παράνομη και, απ’ ότι πληροφορούμεθα,  σκοπεύει να κινηθεί δικαστικά για να απαγορεύσει την περαιτέρω κυκλοφορία του βιβλίου στην Ελλάδα. Επίσης, σε πολιτικό επίπεδο διατείνεται ότι  με την παρουσίαση του βιβλίου στο Αμφιθέατρο του Πολεμικού Μουσείου, και με την παρουσία ανάμεσα στους ομιλητές δυο πρέσβεων, ο ένας εν ενεργεία, αποσπασμένος στο γραφείο του προέδρου του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, και ο άλλος επί τιμή (συνταξιούχος), άτυπος και άμισθος σύμβουλος στον υπουργό εθνικής αμύνης, το ελληνικό κράτος εμπλέκεται σε δραστηριότητες που σχετίζονται με την τρομοκρατία, αφού το ΡΚΚ έχει χαρακτηριστεί τρομοκρατική οργάνωση από την Ε.Ε., άρα και από την Ελλάδα.
Τα επιχειρήματα της τουρκικής πλευράς είναι απολύτως γελοία και ανόητα και δεν θα έπρεπε καν η ελληνική πλευρά να δεχτεί τη διαμαρτυρία, την οποία μάλιστα θα έπρεπε να επιστρέψει ως απολύτως απαράδεκτη.
Να εξηγήσουμε γιατί, αφού, αν κρίνουμε από τη δήλωση του εκπροσώπου του ελληνικού υπουργείου εξωτερικών, όχι μόνο η τουρκική αλλά ούτε η ελληνική πλευρά έχει αντιληφθεί την ουσία του γεγονότος και της όλης υπόθεσης. Είπαμε, η λογική του κατήφορου είναι ο πάτος!
Πρώτον, το βιβλίο εκδόθηκε στην τουρκική γλώσσα από τις Εκδόσεις Μεσοποταμία, που έχουν έδρα τη Γερμανία, και κυκλοφορείται από διετίας σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, όπου έχουν γίνει παρουσιάσεις από στελέχη και υποστηρικτές του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος του Κουρδιστάν που ζουν νόμιμα στη Γερμανία και σε άλλες χώρες της Ε.Ε. , χωρίς η Τουρκία να προβεί σε κανένα διάβημα  προς τη Γερμανία.
Δεύτερον, η έκδοση, η κυκλοφορία και η παρουσίαση ενός βιβλίου από έναν εκδοτικό οίκο, ασχέτως περιεχομένου και συγγραφέως, δεν είναι τίποτε παραπάνω από αυτό που λεν οι ίδιες οι λέξεις. Είναι μια αλυσίδα διαδικασιών καθαρά ακαδημαϊκού χαρακτήρα.
Τρίτον, η εκδήλωση, την οποία επιχείρησε να απαγορεύσει η τουρκική πρεσβεία και με την εμπλοκή άλλων εξωγενών παραγόντων, ήταν εκδήλωση του εκδοτικού οίκου και όχι οποιασδήποτε οργάνωσης.
Τέταρτον, στην εκδήλωση δεν συμμετείχε κανένας εκπρόσωπος του κουρδικού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος.
Πέμπτον, ο εν ενεργεία διπλωμάτης (ο πρέσβης επί τιμή τελικά δεν παρέστη), συμμετείχε στην εκδήλωση ως πρόσωπο και εξέφρασε προσωπικές απόψεις, μιλώντας απολύτως ακαδημαϊκά για τις διπλωματικές πτυχές των αναφερομένων στο βιβλίο και όχι ως υπηρεσιακός παράγοντας, και
Έκτον, το Πολεμικό Μουσείο δεν διοργάνωσε την εκδήλωση ούτε παραχώρησε την αίθουσα, αλλά την ενοικίασε έναντι υψηλού τιμήματος στον εκδοτικό οίκο, ο οποίος δήλωσε σε σχετικό έντυπο τον τίτλο και τον συγγραφέα του βιβλίου όταν υπέβαλε το αίτημα για την αίθουσα.
Μετά από όλα αυτά, αναρωτιέται κανείς πού βρήκε το θράσος ή καλύτερα ποιος έδωσε το δικαίωμα στην Τουρκία και τους αγενέστατους εκπροσώπους της να προσπαθήσουν να δημιουργήσουν θέμα κυριολεκτικά εκεί που δεν υπάρχει;
Όσον αφορά τις δηλώσεις του εκπροσώπου του υπουργείου εξωτερικών κ. Δελαβέκουρα που έκανε την Τετάρτη το βράδυ σε συντάκτη της «δημοκρατίας» και την Πέμπτη, απαντώντας σε ερώτημα δημοσιογράφου του ΑΠΕ, με τις οποίες επαναλαμβάνει το «ποίημα» ότι το ΡΚΚ έχει αναγνωριστεί από την Ε.Ε. και από την Ελλάδα ως «τρομοκρατική οργάνωση», θα λέγαμε από τούδε και στο εξής να μην παραλείπει να επαναλαμβάνει κάθε μέρα αυτή τη δήλωση τουλάχιστον μια φορά, για να διατηρήσουμε ως χώρα τον τίτλο του "καλού και υπάκουου παιδιού" και να ...καταξιωθούμε στα μάτια της Άγκυρας.
Εμείς απλά να σημειώσουμε ότι πίσω από τη λύσσα και τον τρόμο των μηχανισμών του τουρκικού κράτους, που ασκούν κρατική τρομοκρατία σε υπαλλήλους και σε παράγοντες του ελληνικού  υπουργείου εξωτερικών, βρίσκεται η αγωνία της Άγκυρας να μην αποκαλυφθούν τα αποτρόπαια εγκλήματα που διέπραξε και συνεχίζει να διαπράττει το τουρκικό κράτος εναντίον του κουρδικού λαού, εγκλήματα που αποκαλύπτει το βιβλίο, και να μην γίνουν γνωστές οι θέσεις και τα δίκαια του αγωνιζόμενου κουρδικού λαού.
Για να μη μιλά κανείς στην Ελλάδα για τα 34 παιδιά που σκοτώθηκαν από στοχευμένο βομβαρδισμό τουρκικών F-16 στο χωριό Ρομπόσκι, στα σύνορα με το Ιράκ, έγκλημα για το οποίο δεν λογοδότησε κανείς, αφού οι δολοφόνοι καλύπτονται από τον ίδιο τον Ερντογάν.
Για να μην μιλά κανείς στην Ελλάδα, υπό το φόβο της στάμπας της τρομοκρατίας, για τους δέκα χιλιάδες φυλακισμένους Κούρδους πολιτικούς από την κυβέρνηση Ερντογάν, πολιτικοί που δεν συμμετείχαν σε ένοπλη δράση.
Για να μη μιλά και να μη γράφει κανείς -και δυστυχώς έτσι γίνεται- για την κρατική τρομοκρατία που ασκείται σε δημοσιογράφους που τολμούν να γράψουν για τα δίκαια του αγωνιζόμενου κουρδικού λαού, τρομοκατία που φέρνει την Τουρκία στην πρώτη θέση των χωρών σε αριθμό φυλακισμένων δημοσιογράφων.
Επίσης, επειδή η Άγκυρα γνωρίζει πολύ καλά ότι το μόνο φρένο στα επεκτατικά της σχέδια εναντίον της Ελλάδος μπορούν να αποτελέσουν οι Κούρδοι, μέσω της διεκδίκησης των νόμιμων δικαιωμάτων τους, θέλουν την Ελλάδα στο "καναβάτσο", για να συνεχίσει να είναι μια χώρα του χεριού της.
Με άλλα λόγια, η Άγκυρα θέλει να τον ελληνικό λαό τυφλό, βουβό και κουφό σε ό,τι αποτελεί εμπόδιο στα επεκτατικά της σχέδια και αποχαυνωμένο στην νεοοθωμανική ευωχία του καναπέ και των δεκάδων τουρκικών τηλεοπτικών σειρών και σε καμία περίπτωση δεν τον θέλει σκεπτόμενο, ούτε ενημερωμένο για τον τιτάνιο αγώνα ενός λαού που, που παρότι μάχεται κόντρα σε γιγαντιαίες δυνάμεις, κατορθώνει να στέκεται όρθιος και να νικά. Και δεν το θέλουν αυτό, την ενημέρωση μέσω του συγκεκριμένου βιβλίου, για να μην παραδειγματιστούμε. Οπότε, άσε τους Έλληνες στους καναπέδες και την νεοοθωμανική αποχαύνωση.
Τώρα, αν αναρωτηθούμε γιατί σε αυτόν τον αγώνα της Άγκυρας, που δίνεται αδιάκοπα με νεοοθωμανική λύσσα από την τουρκική κυβέρνηση και από τους Τούρκους διπλωμάτες, για άλλη μια φορά υποχωρεί η Αθήνα (και για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι το ελληνικό υπουργείο εξωτερικών), που υφίσταται την βάρβαρη τουρκική επιθετικότητα στη γραμμή Κύπρος-Αιγαίο-Θράκη, αλλά και την εχθρότητα στη γραμμή Σκόπια-Αλβανία και τον υπό δημιουργία άξονα Λιβύη-Αίγυπτος-Γάζα-Συρία (μετά Άσαντ), που στην πρώτη περίπτωση έχει στόχο την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδος και της Κύπρου και στη δεύτερη τον περιορισμό των δικαιωμάτων της χώρας μας στην ΑΟΖ της Αδριατικής και της Ανατολικής Μεσογείου,  την απάντηση θα τη βρούμε στην αρχή του άρθρου μας.
Όμως είπαμε, η λογική του κατήφορου είναι ο …πάτος!!!
ΠΗΓΗ http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2012/11/casus-belli.html#more

Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

Στρατηγική στόχευση μέσω τηλεοπτικών σειρών

*του Χρήστου Ιακώβου
 Στις 30 Οκτωβρίου η αμερικανική εφημερίδα «The New York Times» δημοσίευσε μία ενδιαφέρουσα έρευνα με θέμα την πολιτική και ιδεολογική εκμετάλλευση τηλεοπτικών σειρών εκ μέρους της Τουρκίας. Η έρευνα είχε τίτλο «Turks reclaim the Ottoman Empire» και έχει ιδιαίτερο ελληνικό ενδιαφέρον λόγω του ότι τα τελευταία χρόνια αυξάνεται η προβολή από ελλαδικά κανάλια τουρκικών τηλεοπτικών σειρών.


Βεβαίως, προβολή τουρκικών τηλεοπτικών σειρών δεν παρατηρείται μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Σύμφωνα με τη New York Times, η Τουρκία σήμερα είναι η μεγαλύτερη εξαγωγέας τηλεοπτικών σειρών στην Ευρώπη, με τεράστια έσοδα από αυτή τη πτυχή της τηλεοπτικής βιομηχανίας. Ενδεικτικά η έρευνα αναφέρει ότι η σειρά «Σουλειμάν ο Μεγαλοπρεπής», των Γιαγμούρ και Ντουρούλ Ταϋλάν, προβάλλεται σε περισσότερες από 30 χώρες διεθνώς, οι περισσότερες εκ των οποίων στα Βαλκάνια, τη Μέση Ανατολή, τη Βόρειο Αφρική και την Καύκασο.

Το κοινωνικο-αισθηματικό περιεχόμενο της συγκεκριμένης σειράς μπορεί να θυμίζει μοτίβα λατινοαμερικανικής σαπουνόπερας, το ιστορικό όμως πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται, δηλαδή το απόγειο της οθωμανικής αυτοκρατορίας με εξωραϊσμένο τον πολιτειακό θεσμό του Σουλτανάτου, δημιουργούν ένα μείγμα το οποίο υπηρετεί την τουρκική διπλωματία μαλακής ισχύος (soft power).

Η πολιτική αυτή έχει ένα πολύ βασικό και συγκεκριμένο στόχο: να αλλάξει την εικόνα της Τουρκίας διεθνώς, και πιο ειδικά στις προαναφερθείσες περιοχές, οι οποίες αποτελούν το πεδίο δράσης του «στρατηγικού βάθους» της τουρκικής κυβέρνησης και κατ' επέκταση να δημιουργήσει φιλικά συναισθήματα προς την Τουρκία και την τουρκική ιστορία. Το τελευταίο είναι απόλυτα αναγκαίο για την τουρκική αναθεωρητική εξωτερική πολιτική αφού η ιστορική εξέλιξη των δύο τελευταίων αιώνων, με τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα εναντίον Τούρκων, ταύτισε την εικόνα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, της σύγχρονης Τουρκίας και του «Τούρκου» γενικώτερα, με τον «Ανατολικό Δεσποτισμό».

Η σημερινή τουρκική κυβέρνηση των ισλαμιστών αναθεωρεί τα ιστορικά όρια της τουρκικής εθνικής ταυτότητας, πηγαίνοντάς τα χρονικά πολύ πιο πίσω από τις αρχές του 20ου αιώνα, σε αντίθεση με τους κεμαλικούς, επαναφέροντας το οθωμανικό παρελθόν στο επίκεντρο της αναζήτησης του νέου εθνικού εγώ. Έτσι, ο 15ος και ο 16ος αι. κατά τους οποίους έζησε ο Σουλειμάν ο Μεγαλοπρεπής, γίνονται το νέο θελκτικό ιστορικό πλαίσιο στο οποίο η νέα γενιά των Τούρκων θα πρέπει να βρει το χαμένο της εθνικό εαυτό, τον όποιο καταπίεσε ο κεμαλισμός για οκτώ δεκαετίες, καθώς επίσης το πεδίο μέσα στο οποίο ο έξω κόσμος, δηλαδή η Δύση και κυρίως οι κοινωνίες οι οποίες έχουν μία μακρά αντιπαλότητα με τους Τούρκους, θα πρέπει να εξοικειωθούν με τον τουρκικό πολιτισμό.

Η επιλογή των δύο αυτών αιώνων δεν είναι τυχαία. Πρόκειται για τους δύο πιο ένδοξους αιώνες της αυτοκρατορίας, όπου η εδαφική επέκταση και η αυτοκρατορική επιρροή των Οθωμανών φθάνει στο απόγειό της και, κατά συνέπεια, η προβολή και η επαναδιεκδίκηση του Οθωμανικού παρελθόντος αποκτά ιδιαίτερη σημασία για το παρόν και τους στόχους που υπηρετεί.

Εκτός από την ταινία «Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής» άλλη μια, χαρακτηριστική του νέου τουρκικού αναθεωρητισμού είναι η «Φετίχ 1453» του Φαρούκ Ακσά. Μέσω αυτών των ταινιών είναι εμφανής η προσπάθεια να εξωραϊστεί εκείνο το παρελθόν το οποίο ο κεμαλισμός θεωρούσε ως παρακμή και να παρουσιαστεί λουστραρισμένο, χωρίς καμία κριτική διάθεση.

Στην ουσία πρόκειται για μία επικοινωνιακή προσπάθεια επανεκπαίδευσης των Τούρκων στην έννοια του έθνους όπου με γνώμονα τον εκλαϊκευτικό του χαρακτήρα, διαμορφώνεται τηλεοπτικά στην αμφίδρομη σχέση μεταξύ ιστορικής εξέλιξης και πολιτισμού.

Μέσα από τις τηλεοπτικές σειρές γίνεται εμφανής η διαδικασία κατά την οποία η επαναδιεκδίκηση του Οθωμανικού παρελθόντος κατασκευάζει μοντέλα και τρόπους με τους οποίους η τουρκική ισλαμιστική διανόηση χειρίζεται την ιστορία για να δομήσει τα επιχειρήματα επί των οποίων εδράζονται οι ιδεολογικές και πολιτικές της προσεγγίσεις.

Θα έχει όμως ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την κινηματογραφική διπλωματία αν τα επόμενα λίγα χρόνια, το Χόλλυγουντ απέδιδε σε μία υπεραπαραγωγή μία ταινία με θέμα την Αρμενική Γενοκτονία.  

*Χρήστος Ιακώβου -Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ)
ΠΗΓΗ http://e-afipnisi.gr

Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2012

Το μεγάλο κόλπο της επαναγοράς ομολόγων

Μετά το χθεσινό δημοσίευμα περί "Προειδοποίησης-απειλής Σαμαρά στους Ευρωπαίους ότι αν δεν δώσουν την δόση θα πέσει η κυβέρνηση" η βρετανική εφημερίδα Guardian, επανέρχεται σήμερα με πρωτοσέλιδο δημοσίευμά της το οποίο αμφισβητεί ότι δόθηκε έστω μία βραχυπρόθεσμη λύση αποκαλύπτοντας σειρά λεπτομερειών της συμφωνίας (μείωση επιτοκίων, επιστροφή κερδών από τα ομόλογα, παράταση στην ωρίμανση των δανείων κοκ) και προβλέπει εξαιρετικά δυσάρεστες εξελίξεις στο άμεσο μέλλον.
Την ίδια στιγμή προβληματισμό προκαλεί η τιμή επαναγοράς των ελληνικών ομολόγων στην δευτερογενή αγορά που καθορίστηκε στα 35 λεπτά. Κάποιοι θα βγάλουν πολλά-πολλά δισεκατομμύρια ευρώ στην πλάτη της χώρας από την χθεσινη απόφαση του Eurogroup
"Μετά από 12ωρη συζήτηση για τρίτη φορά σε ένα δεκαπενθήμερο, οι υπουργοί, το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και η Κομισιόν αγωνίζονταν να καταλήξουν σε ομοφωνία, υποδηλώνοντας την έλλειψη εμπιστοσύνης ότι η προσπάθεια ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας θα αποδώσει ή ότι τα τρία χρόνια εφαρμογής των πολιτικών αυτών έφεραν πραγματικά αποτελέσματα. Η αλήθεια είναι ότι δεν κατάφεραν τίποτα σπουδαίο. Το χρέος είναι εδώ και εξακολουθεί να μην είναι βιώσιμο".
Υπενθυμίζει μάλιστα την ανάλυση βιωσιμότητας του χρέους που είχε κάνει την περασμένη εβδομάδας στην οποία αποκάλυπτε ότι το επίπεδο του χρέους θα είναι 144% του ΑΕΠ το 2020 χωρίς να υπάρξει διαγραφή του
Φυσικά θα καταλάβατε ότι πρόκειται για άλλη μια "καλοστημένη" παράσταση από την οποία κάποιοι θα θησαυρίσουν (με την επαναγορά ομολόγων) ενώ ο ελληνικός λαός οδεύσει για άλλη μια φορά στο οικονομικό "ικρίωμα" για να απαγχονιστεί. Να θυμίσουμε ότι τα ελληνικά ομόλογα διαπραγαμτεύονταν στην δευτερογενή αγορά από την περασμένη άνοιξη μέχρι χθες μεταξύ 12 και 25 λεπτών και τώρα θα δανειστεί η Ελλάδα για να τα αγοράσει ... 35 λεπτά στο 1 ευρώ!. Φαντασθείτε αυτούς που αγόρασαν μεσοσταθμικά στα 18 λεπτά, ότι τώρα διπλασιάζουν τα λεφτά τους μέσα σε λίγους μήνες άκοπα, ενώ αυτοί που είχαν αγοράσει στα 11 και 12 λεπτά θα τα διπλασιάσουν!
Οι τιμές των ελληνικών ομολόγων στην δευτερογενή αγορά από τα 11 και 12 λεπτά ανά ευρώ αξίας, πήραν την ανιούσα όταν άρχισε να παίζεται το σενάριο της επαναγοράς χρέους. Ποιος είπε ότι κάποια fund με προσβάσεις στην τρόϊκα  δεν είχαν εσωτερική πληροφόρηση;
Οπως αποφάσισε το Eurogroup και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, για το σκοπό αυτό θα διατεθούν περίπου 10 δισεκατομμύρια ευρώ από. Τα χρήματα για την επαναγορά θα προέλθουν από τους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς.

Με το κεφάλαιο των 10 δισεκατομμυρίων θα επαναγοραστεί ελληνικό χρέος ονομαστικής αξίας περίπου 30 δισ.ευρώ. Τα κέρδη αυτών που γνώριζαν και αγόραζαν ελληνικά ομόλογα υπολογίζονται σε 5 δισ. ευρώ μεσοσταθμικά!
Στη νέα του ταινία "All You Need Is Kill" ο Τομ Κρουζ ζει κάθε μέρα το θάνατό του, σαν την ημέρα της Μαρμότας.
Παρομοίως κάθε τρεις μήνες ο Ελληνικός λαός ζει την δικιά του Μαρμότα με την οικονομική του εκτέλεση που παίζεται κατ'έπανάληψη ακριβώς ίδια, με τον ίδιο μονότονο τρόπο. Αναζητείται αυτός που θα μας βγάλει από αυτή την χωροχρονική ανωμαλία.
Source :  defencenet.gr

Το φαινόμενο " Έλληνας" και η ψυχολογία του θανάτου

Είναι βέβαιο ότι στις μεγάλες πανεπιστημιακές έδρες ψυχολογίας το φαινόμενο «Έλληνας» θα αποτελεί το πλέον περιζήτητο μεταπτυχιακό. Πιστός ο Έλληνας στην Ιστορία του καταρρίπτει έναν ακόμη μύθο: Αμφισβητώντας ευθέως τους παραδεκτούς κανόνες της επιστήμης της ψυχολογίας 
αναδεικνύει νέα επιστημονικά δεδομένα, άγνωστα μέχρι χθές… Ότι στη διαδικασία προς το θάνατο το υποκείμενο είναι δυνατόν να οδηγηθεί από την άρνηση κατευθείαν στην αποδοχή, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΜΕΣΟΛΑΒΗΣΕΙ το ενδιάμεσο στοιχείο του ΘΥΜΟΥ που χαρακτηρίζει την τυπική «ψυχολογία της πορείας προς το θάνατο». Κάτι τέτοιο ήταν μέχρι σήμερα άγνωστο…

Η Dr. Elisabeth Kubler- Ross που έγινε γνωστή για τη δουλειά της με ετοιμοθάνατους ασθενείς εντόπισε τα στάδια της «ψυχολογίας του θανάτου» στη διαδικασία του ανθρώπου προς το θάνατο. Αυτά, περιλαμβάνουν την άρνηση, το θυμό, την κατάθλιψη και τέλος την αποδοχή.

Παρακάτω περιγράφονται τα διάφορα επί μέρους στοιχεία της τυπικής «ψυχολογίας του Έλληνα» στην πορεία του προς το θάνατο, όπως αυτή έχει παρατηρηθεί σε ανθρώπους που βρίσκονται σε προχωρημένα καρκινικά στάδια. Τα επί μέρους όμως στοιχεία που έχουν παρατηρηθεί σε ανθρώπους που πάσχουν από καρκίνο σε τελικό στάδιο, έχουν στην περίπτωση του Έλληνα μεταλλαχτεί, για λόγους που η επιστήμη πιθανόν να είναι σε θέση να εξηγήσει μετά από πολλά χρόνια… Το αποτέλεσμα είναι ότι ελλείπει από τον ετοιμοθάνατο σήμερα Έλληνα ο ΘΥΜΟΣ, που είναι το ενδιάμεσο στάδιο της άρνησης και της αποδοχής που ψυχολόγοι, ιστορικοί και κοινωνιολόγοι εντοπίζουν ανέκαθεν στους λαούς που οδηγηθήκαν σε βίαιη και βάναυση υποδούλωση.

Έλλειψη ελπίδας: Το Έλληνας θεωρεί ότι δεν θα υπάρξει τέλος σ’ αυτό το προσωπικό του μαρτύριο. Ελπίζει όμως και προσμένει στην κυκλοφορία του νέου iPhone5. 

Αίσθημα ανημποριάς: Το Έλληνας νοιώθει μόνος του στο να αντιμετωπίσει αυτή την κατάσταση. Καμία βοήθεια δεν μπορεί να έρθει από πουθενά, καθώς οι άλλοι Έλληνες είτε δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει, είτε δεν μπορούν είτε δεν ενδιαφέρονται να βοηθήσουν. Το νέο εδώ επιστημονικό δεδομένο σε αντίθεση με τις μελέτες που έχουν γίνει σε καρκινοπαθείς (όπου «οι άλλοι» είναι οι υγιείς), είναι ότι «οι άλλοι» είναι οι συνέλληνες που επίσης ακολουθούν την ίδια προς το θάνατο πορεία…

Ανήμπορος θυμός: Σαν αποτέλεσμα του να αισθάνεται ο Έλληνας θύμα αδικίας, υπάρχει μέσα του καταπιεσμένος σιωπηλός θυμός και οργή μαζί με μια αίσθηση απόλυτης ανημπόριας προκειμένου να αντιδράσει. Ο Έλληνας νοιώθει ότι ‘νικήθηκε’. Λίγο πριν εκπνεύσει έχει σιωπηλά αποδεχτεί ότι ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ.

Απουσία έκφρασης των αρνητικών συναισθημάτων: Είτε από φόβο, ενοχή, σύγχυση ή απλά από απελπισία, ο Έλληνας δεν βρίσκει διέξοδο να εκφράσει ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ τα πληγωμένα του συναισθήματα. Αντίθετα μάλιστα, τα ‘τοξικά’ αυτά αρνητικά συναισθήματα συσσωρεύονται μέσα του. Ο Έλληνας κυριολεκτικά «σηκώνει το σταυρό του» στα κοινωνικά δίκτυα όπου ο φόβος, εξαφανίζεται και βρίσκει διέξοδο να εκφράσει τα πληγωμένα του συναισθήματα.

Ο Έλληνας αισθάνεται ότι έχει παγιδευτεί : Σαν αποτέλεσμα όλων των παραπάνω, ο Έλληνας νοιώθει ότι έχει εγκλωβιστεί σε μια τρομερή ψυχική φυλακή, από την οποία δεν υπάρχει διέξοδος αν του κοπεί το ρεύμα… Πληρώνει υποτελικά το χαράτσι της ΔΕΗ για να μπορεί να συμμετέχει στις εργασίες της χιλιοστής εκατοστής έκτης εθνοσυνέλευσης που συγκλήθηκε με πρωτοβουλία της επιτροπής για την αναθεώρηση του Συντάγματος στα πλαίσια της ομάδας εργασίας που δημιουργήθηκε στο facebook «Εδώ και τώρα εκλογές για Συντακτική Εθνοσυνέλευση [Η ΙΣΛΑΝΔΙΑ ΚΕΡΔΙΣΕ ΕΜΕΙΣ?]».

Εξάντληση: Η παρατεταμένη, βαριά ψυχική πίεση καταλήγει τελικά σε βαρύτατη εξάντληση, σωματική και ψυχική. Κάτω από το ειδικό αυτό στρες, ο Έλληνας κανονικά δεν θα μπορούσε να βρει καμία ανάπαυση, καμιά εσωτερική «λιακάδα», καθόλου «αέρα» για τον ψυχισμό να αναπνεύσει και να ανανεωθεί. Η ζωή θα γινόταν «ένα ασήκωτο βάρος» αν έλλειπε η εξωτερική «λιακάδα» του καυτού ελληνικού ήλιου με 2.000.000 χλμ ακτογραμμής και 2.000.000 απλωμένες ξαπλώστρες και τραπεζοκαθισματα που βοηθούν τον ψυχισμό 2.000.000 ανέργων να αναπνεύσουν και να ανανεωθούν.

Κατάθλιψη: Εξ αιτίας της συγκεκριμένης ψυχολογικής κατάστασης, το άτομο βαθιά μέσα του δεν μπορεί να βρει καμία χαρά, καμία γλυκύτητα στη ζωή, κανένα λόγο που πραγματικά θα τον ‘τραβούσε’ να ζήσει, πλην του φρέντο καπουτσίνο που δίνει μια νότα γλυκύτητας στη ζωή εκατομμυρίων ελλήνων, ειδικά για αυτούς που τον πίνουνε γλυκό. Πρόκειται για μια ιδιότυπη κατάσταση βαριάς κατάθλιψης που οι Έλληνες ασθενείς βαδίζουν από καφέ σε καφέ αργά, σέρνοντας τα βήματά τους, με τον κορμό κυρτό και κεφάλι σκυμμένο στην εφαρμογή facebook mobile για κινητά android και iOS (6 παρακαλώ).

Ελλείψει λοιπόν του ενδιάμεσου στοιχείου του ΘΥΜΟΥ, οι Έλληνες, σε αντίθεση με τους καρκινοπαθείς, οδηγούνται αμαχητί στην τελική ευθεία προς το απόλυτη υποδούλωση… Στο στάδιο αυτό κυριαρχεί η παραίτηση και η γλυκύτατα ήρεμη αποδοχή της απελπισίας που κατά το μέρος αυτό είναι η ίδια ακριβώς συμπεριφορά που παρατηρείται σε ανθρώπους που βρίσκονται σε τελικά καρκινικά στάδια…

Παραίτηση: Φαίνεται σαν να μη μπορεί να γίνει τίποτε. Αν και το άτομο μοιάζει να εξακολουθεί να προσπαθεί και να αγωνίζεται, βαθιά μέσα του παραιτείται και ‘υποκύπτει στη μοίρα του’. Ασυνείδητη επιθυμία του Έλληνα να υποταχτεί - να σκλαβωθεί: Παρά την συνειδητή διάθεση του Έλληνα να ζήσει ελεύθερα, την έγνοια του για τους ιστορικούς του Έθνους Αγώνες που τον ωθεί να παραμείνει ελεύθερος και να προασπίσει τα κεκτημένα με αίμα δικαιώματα, ο Έλληνας εβρισκόμενος ήδη σε προχωρημένο στάδιο υποδούλωσης βαθιά μέσα του θέλει να υποταχτεί. Να σκλαβωθεί βαριά. Εξ αιτίας αυτής της μη-συνειδητής επιθυμίας να μη συνεχίσει άλλο να ζει ελεύθερα, η υποδούλωση φαντάζει σαν «ένας εύκολος τρόπος διαφυγής για να υποταχτεί κάποιος»... Όπως ο καρκίνος που έχει χαρακτηριστεί από ορισμένους ερευνητές σαν ‘ένας ευγενικός τρόπος να αυτοκτονήσει κάποιος’.

Γλυκύτητα, ήρεμη αποδοχή της απελπισίας: Όπως και στα τελικά στάδια του καρκίνου, έτσι και ο Έλληνας σήμερα φαίνεται συνήθως πολύ ‘ήσυχος’ και παραιτημένος, με μια στωική αποδοχή της μοίρας και των βασάνων του, σαν να μη θέλει ή να μην έχει πια τη δύναμη να αγωνίζεται και να διεκδικεί να αλλάξει κάτι σ’ αυτά που τον βαραίνουν.

20 χρόνια μετά, ερευνώντας ο ιστορικός του μέλλοντος τα αίτια που οδήγησαν τον Έλληνα να σκλαβωθεί χωρίς να πέσει μια ντουφεκιά, η αρχαιολογική σκαπάνη πιθανόν να φωτίσει το σκελετό του Έλληνα, πάνω σ ένα φτηνό καναπεδάκι ΙΚΕΑ μπροστά σε μια σβηστή οθόνη…
Source : http://www.triklopodia.gr/2012/11/case-study.html

Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2012

Οι νέες γεωπολιτικές ισορροπίες και το δράμα της Γηραιάς Ηπείρου


Το δράμα της εκταμίευσης της πολυπόθητης δόσης στην Ελλάδα συσκοτίζει το πραγματικό πρόβλημα και το πραγματικό δράμα που βιώνει η Γηραιά Ήπειρος, το οποίο είναι το μέγα γεωπολιτικό κενό που έχει δημιουργηθεί, οπότε η όλη υπόθεση δεν είναι παρά το επικίνδυνο έλλειμμα ηγεσία που παρατηρείται.
Του Μιχαήλ Βασιλείου
Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι μεγάλες δυνάμεις μοίρασαν τις σφαίρες επιρροής τους στη Γιάλτα, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Σοβιετική Ένωση που ανέλαβαν τα ηνία του κόσμου στον οποίο ζούμε, αυτό που έκαναν ήταν να επενδύουν συνεχώς στους συμμάχους τους σε διάφορους τομείς της οικονομικής δραστηριότητας, του αμυντικού προεξάρχοντος, με σκοπό να διατηρούν το στρατόπεδό τους υπό έλεγχο.
Έληξε ο Ψυχρός Πόλεμος, κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση, το κέντρο βάρους του διεθνούς συστήματος πέρασε στη Μέση Ανατολή… καθ’ οδόν προς την περιοχή Ασίας-Ειρηνικού και πλέον όλοι γνωρίζουν ότι το αμερικανικό ενδιαφέρον εστιάζεται εκεί, καθώς η ανάδυση της Κίνας και της Ινδίας, έχει δημιουργήσει άλλα δεδομένα. Οι ΗΠΑ δεν έχουν εγκαταλείψει την Ευρώπη. Απλά, θεώρησαν ότι ο ατλαντικός προσανατολισμός της δεν τίθεται υπό συζήτηση παράλληλα με την αυτόνομη ανάδυσή της σε γεωπολιτικό «παίκτη» στις παγκόσμιες υποθέσεις, ο οποίος πάντα θα συνεργαζόταν με τις Ηνωμένες Πολιτείες στη δύσκολη στιγμή, όπως ακριβώς η αμερικανική δέσμευση απέτρεψε περιπέτειες την εποχή του Ψυχρού Πολέμου.
Το πρόβλημα που έχει ανακύψει από την οικονομική κρίση που μαστίζει τη Γηραιά Ήπειρο είναι αυτό της γερμανικής αξιοπιστίας, καθώς ο αδιαμφισβήτητος οικονομικός ηγεμόνας της Ευρώπης συμπεριφέρεται με έναν πρωτοφανή τρόπο στους «υποτακτικούς» του. Η ΕΣΣΔ χρηματοδοτούσε συνεχώς, αν και με τρόπο μη οικονομικά ορθολογικό ως αποτέλεσμα του πολιτικού συστήματος, τους συμμάχους και εταίρους της. Η σημερινή Γερμανία, όχι μόνο δεν επενδύει σε όλους αυτούς τους ευρωπαϊκούς λαούς επί των οποίων στήριξε το μεταπολεμικό οικονομικό της θαύμα, αλλά αντιθέτως τους υποβάλλει σε απίστευτης σκληρότητας δοκιμασίες οι οποίες οδηγούν σε αμφισβήτηση του ηγετικού της ρόλου στην Ένωση.
Με απλά λόγια, οι Ηνωμένες Πολιτείες, όπως άλλωστε φαίνεται και από τη στάση του «κηδεμονευόμενου» από τις ΗΠΑ Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) έχουν ενοχληθεί τα μέγιστα, λόγω της ανικανότητας της γερμανικής ηγεσίας να διαχειριστεί την κατάσταση με γεωπολιτική ματιά και αν συμμετάσχει στην παγκόσμια κατανομή ισχύος, αναλαμβάνοντας το κόστος που της αναλογεί, ενώ τα οφέλη που προκύπτουν έχει ήδη αποδειχθεί ότι είναι δυσανάλογα μεγάλα. Η Γερμανία είναι η μοναδική χώρα που έχει κερδίσει δεκάδες ή και εκατοντάδες δισεκατομμύρια από την κρίση, τα οποία αρνείται να επενδύσει για την εξισορρόπηση της κατάστασης.
Μέχρι αυτή τη στιγμή οι Γερμανοί δεν έχουν δώσει ούτε ένα ευρώ, αλλά συνεχίζουν να δανείζουν τους «προβληματικούς», φυσικά με τόκο, βοηθώντας στη δημιουργία επιπρόσθετων χρεών αφού όσο επιμένει η ύφεση απλά δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξει οτιδήποτε. Οι Ηνωμένες Πολιτείες που πόνταραν στη διατήρηση της ευρωπαϊκής συνοχής στη βάση του εγχειρήματος της οικονομικής και πολιτικής ενοποίησης υπό τη γερμανική ηγεσία, ανακαλύπτουν ότι δυστυχώς έχουν να αντιμετωπίσουν έναν κοντόφθαλμο εταίρο, του οποίου τα ηγετικά προσόντα έχουν ήδη τεθεί σε αμφιβολία. Και το να καταστρέψεις το γεωπολιτικό σχέδιο διαχείρισης της παγκόσμιας κατάστασης στις ΗΠΑ δεν είναι κάτι που μπορεί να περάσει ελαφρά τη καρδία…
Εναλλακτικές λύσεις πάντα υπάρχουν και οι Αμερικανοί διαθέτουν «Σχέδιο Β’» σε αντίθεση με τους Γερμανούς που φαίνεται να είναι παγιδευμένοι στην αυτοκαταστροφική θεώρηση των πραγμάτων, τρέφοντας την ψευδαίσθηση ότι αυτό το παιχνίδι μπορεί να τους βγει. Ποτέ δεν αντιλήφθηκαν ότι οι ηγέτες τουλάχιστον του κόσμου αυτού οφείλουν να διατηρούν και ισχυρές ένοπλες δυνάμεις. Ως κράτος η Γερμανία αυτό δεν θα μπορούσε να το κάνει γνωρίζοντας ότι θα οδηγούσε σε τεράστιες αντι-συσπειρώσεις σε βάρος της, αφού οι μνήμες είναι ακόμα νωπές και οι συλλογικές τύψεις δεν επαρκούν για να σβήσουν από τη μνήμη λαών, όπως ο ελληνικός, τις θηριωδίες των Ναζί προγόνων τους, ενώ οι προαναφερθείσες «τύψεις» φαίνεται πως έχουν περιοριστεί μόνο στο Ολοκαύτωμα των Εβραίων και όχι την περιποίηση που επιφύλασσαν και σε άλλους λαούς.
Οπότε, πολύ απλά, μένει η ισχυροποίηση στον τομέα της άμυνας να γίνει σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα αποτελέσματα αγγίζουν τα όρια της ιστορικής φαιδρότητας. Επειδή όμως ο κόσμος δεν πρόκειται να αφεθεί στην τύχη του διακινδυνεύοντας ζωτικά γεωπολιτικά συμφέροντα των ισχυρών, η Γερμανία θα βγει και πάλι χαμένη εάν δεν συμμορφωθεί και μάλιστα πολύ σύντομα. Μετά από δυο παγκοσμίους πολέμους θα χάσει και έναν οικονομικό, όπως γράψαμε πρόσφατα…
Και για να κλείσουμε το παρόν σημείωμα, να θυμίσουμε ότι η περίφημη εξήγηση για το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου την οποία δέχονται και οι Γερμανοί, είναι ότι «η κακή ειρήνη» των Βερσαλλιών (1919, Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος) οδήγησε στην ανάδυση των συνθηκών που οδήγησαν στο ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Άρα τι μας λένε; «Εντάξει βρε παιδιά, κάναμε λάθος στον πρώτο πόλεμο, μας τιμωρήσατε όμως τόσο σκληρά και είδατε τι ακολούθησε».
Ας πάμε λοιπόν λίγο και στην ελληνική περίπτωση. Κι εμείς φίλοι Γερμανοί κάναμε λάθος διαχείριση του νέου – κοινού μας – νομίσματος, του ευρώ. Και χρεοκοπήσαμε. Και φταίτε κι εσείς διότι δεν μιλούσατε καθώς κερδίζατε όλο αυτό το διάστημα. Και δεν αναγνωρίζετε ότι στη γωνιά της Νοτιοανατολικής Ευρώπης που βρίσκεται η χώρα, η γεωγραφική διαμόρφωση δεν επιτρέπει τις οικονομικές αποφάσεις που επιτρέπει στη Γερμανία ή την Ολλανδία, όπου όλες οι περιοχές είναι «ένα τσιγάρο δρόμος». Άρα, μη θεοποιούμε την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, διότι στην περίπτωσή μας δεν είναι εφικτή, άλλα πλεονεκτήματα έχουμε. Αν μέναμε μόνοι μας θα έπρεπε να κάνουμε άλλο κουμάντο, σε συνεργασία με τις χώρες αυτές – και είναι περισσότερες από μία – που θα επένδυαν στη γεωπολιτική μας θέση.
Το ερώτημα είναι, μήπως μας τιμωρείτε Γερμανοί κι εμάς και τον υπόλοιπο ευρωπαϊκό νότο με τον τρόπο που σας έκαναν στις Βερσαλλίες; Μήπως χρειάζεται να πατήσουμε φρένο και να αναζητήσουμε ένα ευρωπαϊκό «new deal», καθώς το εναλλακτικό δεν θα σας περιλαμβάνει και όταν αντιληφθείτε τη ζημιά θα είναι πολύ αργά;
Source : defence-point.gr

Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

Το νέο στρατηγικό δόγμα των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων


Του Χρήστου Μηνάγια
Οι εξελίξεις στη Συρία, οι πολυάριθµες επιχειρήσεις του ΡΚΚ στη νοτιοανατολική
Τουρκία και η αστάθεια που δηµιουργήθηκε στη Μέση Ανατολή µετά τις εξεγέρσεις
της Αραβικής Άνοιξης οδήγησαν την τουρκική κυβέρνηση στην επαναξιολόγηση της
καταστάσεως ασφαλείας της χώρας, στον καθορισµό των νέων απειλών και στην
εφαρµογή µιας νέας στρατηγικής για την αντιµετώπισή τους.
Στις 12-11-2012 η τουρκική εφηµερίδα Zaman δηµοσίευσε άρθρο µε τίτλο: «Το νέο
στρατηγικό δόγµα των τουρκικών ενόπλων δυνάµεων» αναγράφοντας τα εξής:  «Οι
τουρκικές ένοπλες δυνάµεις προχωρούν σε ριζικές αλλαγές προκειµένου να
εναρµονισθούν µε το νέο περιβάλλον ασφαλείας. Ο κύριος σκοπός των αλλαγών
αυτών εστιάζεται στη δηµιουργία µιας νέας δοµής δυνάµεων που θα µπορεί να
αντιµετωπίζει επιτυχώς όλες τις εξωτερικές απειλές της χώρας. Στο νέο στρατηγικό
δόγµα δεν γίνεται αναφορά στην εσωτερική απειλή παρά µόνο στην εξωτερική απειλή.
Η νέα δοµή αποσκοπεί στη δυναµικότερη και λειτουργικότερη αλυσίδα διοικήσεως
µέσω του εκσυγχρονισµού των τουρκικών ενόπλων δυνάµεων.  Οι υπεύθυνοι
διοικητές, όταν απαιτηθεί, θα διοικούν και θα διευθύνουν τις επιχειρήσεις από µόνοι
τους. Ειδικά δε, για τη νοτιοανατολική Τουρκία, παραχωρείται πρωτοβουλία στους
διοικητές να σχεδιάζουν και να διεξάγουν τις επιχειρήσεις χωρίς την έγκριση από την
κεντρική διοίκηση για να µην χάνεται πολύτιµος χρόνος. Επίσης, θα µειωθούν τα
κλιµάκια διοικήσεως των τουρκικών ενόπλων δυνάµεων, ενώ ταυτόχρονα θα αυξηθεί
η ισχύς πυρός µε την εξασφάλιση επιπλέον χρηµατοδότησης για την υλοποίηση
προγραµµάτων εκσυγχρονισµού και ανάπτυξης οπλικών συστηµάτων. Θα
επιταχυνθούν τα εξοπλιστικά προγράµµατα για τα µη επανδρωµένα αεροσκάφη, το
εθνικό άρµα, τα υποβρύχια, τα ελικόπτερα, τις φρεγάτες και το τουρκικό µαχητικό
αεροσκάφος. Θα καλλιεργηθεί έτι περαιτέρω το διακλαδικό πνεύµα συνεργασίας
µεταξύ των διοικήσεων του στρατού ξηράς, του πολεµικού ναυτικού και της πολεµικής
αεροπορίας. Σε ότι αφορά στα θέµατα εθνικής ασφάλειας θα αναπτυχθεί ένας
αποτελεσµατικότερος τρόπος συντονισµού των τουρκικών ενόπλων δυνάµεων µε
τους υπόλοιπους φορείς ασφαλείας. Όλες οι χερσαίες, ναυτικές και αεροπορικές
διοικήσεις θα εξοπλισθούν µε τα αναγκαία υλικά προκειµένου να διεξάγουν
ηλεκτρονικό πόλεµο, κυβερνοπόλεµο και συµβατικό πόλεµο υπό  οποιεσδήποτε
συνθήκες στη ξηρά, στη θάλασσα και στον αέρα. Οι κύριες αποστολές θα ανατίθενται
σε µηχανοκίνητες και µηχανοποιηµένες µονάδες οι οποίες έχουν τη δυνατότητα να
µετασταθµεύουν ταχέως στις περιοχές επιχειρήσεων. Επίσης, θα δοθεί ιδιαίτερη
βαρύτητα στο δόγµα των µη πολεµικών επιχειρήσεων προσλαµβάνοντας 2
εξειδικευµένο προσωπικό για την εξασφάλιση ανθρωπιστικής βοήθειας και της
ενεργειακής-θαλάσσιας ασφάλειας. Τέλος, αναφορικά µε τον αγώνα κατά της
τροµοκρατίας (σ.σ. συµπεριλαµβάνεται και το ΡΚΚ) άνοιξε µια νέα παρένθεση, βάσει
της οποίας θα χρησιµοποιηθούν µε τον πιο αποτελεσµατικό τρόπο οι τεχνολογικές
εξελίξεις. Συγκεκριµένα: σε πολύ σύντοµο χρονικό διάστηµα θα γίνει η προµήθεια,
τόσο από το εσωτερικό όσο και από το εξωτερικό, του αναγκαίου εξοπλισµού
προκειµένου να αντιµετωπισθούν επιτυχώς όλες οι χρησιµοποιούµενες από τους
«τροµοκράτες» τακτικές. Ειδικότερα δε, στα µη επανδρωµένα αεροσκάφη και στα
λοιπά ιπτάµενα µέσα θα τοποθετηθούν οπλικά συστήµατα προκειµένου να είναι πιο
αποτελεσµατικά κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων.»
Όµως τι σηµαίνουν όλα αυτά και ποιες είναι οι ενδεχόµενες αλλαγές στην τουρκική
στρατηγική; Όπως προκύπτει ευχερώς από δηµοσίευµα της τουρκικής εφηµερίδας
Cumhuriyet/12-10-2012, όλα τα παραπάνω αφορούν στην πρόσφατη απόφαση της
Άγκυρας για αναθεώρηση του ∆όγµατος της Εθνικής Στρατιωτικής Στρατηγικής [Μilli
Askeri Stratejik Κonsepti (MASK)] και συγκεκριµένα την επιστροφή στο δόγµα των
2,5 πολέµων από το δόγµα του 1,5 πολέµου. Για τους Τούρκους, τα θέατρα
επιχειρήσεων των δύο πολέµων εστιάζονται, το πρώτο στη Συρία και το δεύτερο
στην Ελλάδα, ενώ το αντίστοιχο δόγµα του µισού πολέµου αφορά στο κουρδικό
κίνηµα και το ΡΚΚ. Σηµειωτέον ότι, ο πρόεδρος της ∆ηµοκρατίας Αµπντουλάχ Γκιούλ
ήταν ο πρώτος Τούρκος αξιωµατούχος που εξέφρασε την άποψη ότι το στρατηγικό
δόγµα της χώρας του χρήζει επαναξιολόγησης. Συγκεκριµένα, στις 5-4-2012, κατά
την διάλεξη που πραγµατοποίησε στους σπουδαστές των Ακαδηµιών Πολέµου,
παρουσία των αρχηγών Γενικών Επιτελείων, ο Γκιούλ είχε αναφέρει τα εξής: «Για την
Τουρκία, ο διπλωµατικός ακτιβισµός και η στρατιωτική προετοιµασία δεν αποτελεί µια
επιλογή, αλλά αποτελεί υποχρέωση. Οι απειλές και οι κίνδυνοι που υφίστανται στην
περιοχή µας καθιστούν αναπόφευκτη την εκ νέου διατύπωση των στρατηγικών
ασφαλείας της χώρας µας. Για το λόγο αυτό είµαστε υποχρεωµένοι να αποκτήσουµε
ικανότητες και στρατηγικές που θα εστιάζονται στις εξελίξεις που διαδραµατίζονται
απέναντι από τα σύνορά µας.»  
Είναι προφανές ότι, η τροποποίηση του εν λόγω δόγµατος αποτελεί  ένα
χαρακτηριστικό παράδειγµα της χρεωκοπίας της πολιτικής του  υπουργού
Εξωτερικών Αχµέτ Νταβούτογλου και της θεωρίας του περί στρατηγικού βάθους και
µηδενικών προβληµάτων. Η άποψη αυτή ενισχύεται από το γεγονός ότι, πριν από 2
χρόνια, στις 27-10-2010, κατά τη συνεδρίαση του τουρκικού Συµβουλίου Εθνικής
Ασφαλείας εγκρίθηκε η αναθεώρηση του Εγγράφου Πολιτικής Εθνικής Ασφαλείας
(Κόκκινη Βίβλος) το οποίο, σύµφωνα µε τουρκικά δηµοσιεύµατα:
• Αφαιρούσε από τον πίνακα κυρίων απειλών τη Συρία, το Ιράν, τη Ρωσία, την
Ελλάδα και το Ιράκ και οι χώρες αυτές ορίζονταν ως νέοι σύµµαχοι µε τις οποίες
δηµιουργείται συνεργασία και κοινό όραµα.
• ∆εν υπήρχε καµία µεταβολή στις θέσεις της Τουρκίας για το κυπριακό.
• Υπήρχε αναφορά στην κουρδική οντότητα του βορείου Ιράκ, στο  πυρηνικό
πρόγραµµα του Ιράν, και στην αστάθεια που προκάλεσε το Ισραήλ στη Μέση
Ανατολή λόγω της κρίσης που δηµιουργήθηκε µε το πλοίο  Mavi Marmara. 3
• Αφαιρέθηκε εντελώς από το κείµενο η λέξη irtica (θρησκευτική οπισθοδρόµηση)
και αντί αυτής αναγράφηκε «ακραία θρησκευτική οργάνωση.
Ωστόσο, θα πρέπει να σηµειωθεί ότι η τότε στρατιωτική ηγεσία, είχε ενδοιασµούς για
την τροποποίηση των απειλών της Τουρκίας και ειδικά για τη  πρόθεση της
κυβέρνησης Ερντογάν να µειώσει τη στρατιωτική θητεία. Για το θέµα αυτό, στις 28-
10-2010, ο συντάκτης του παρόντος, σε άρθρο του µε τίτλο  Η νέα «Κόκκινη
Βίβλος» και η αναβάθµιση της τουρκικής στρατιωτικής απειλής
(www.geostrategy.gr), είχε αναφέρει τα εξής: «Στις 21-10-2010, το τουρκικό Γενικό
Επιτελείο, ύστερα από αίτηµα του Τούρκου πρωθυπουργού για  εξέταση των
παραγόντων προκειµένου να µειωθεί η θητεία των κληρωτών οπλιτών, παρουσίασε
τις απόψεις του σε σύσκεψη που πραγµατοποιήθηκε στην πρωθυπουργία. Στη
σύσκεψη αυτή συµµετείχαν ο πρωθυπουργός, ο τότε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου
Ενόπλων ∆υνάµεων στρατηγός Κοσανέρ, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Τζεµίλ
Τσιτσέκ, ο υπουργός Άµυνας, ο υπουργός Εξωτερικών, ο υπουργός Εσωτερικών και
µία τεχνική επιτροπή αποτελούµενη από εµπειρογνώµονες του Γενικού Επιτελείου και
του υπουργείου Άµυνας σε νοµικά θέµατα και θέµατα προσωπικού-στράτευσης. Ο
Κοσανέρ κατέθεσε την εκτίµηση του για τις εξελίξεις που θα  υπάρξουν τα επόµενα 5,
10 και 20 χρόνια αναλύοντας τους εξής παράγοντες: στρατηγικές απειλές,
ενδεχόµενοι κίνδυνοι, εχθροί, κατάσταση του αγώνα κατά  της τροµοκρατίας (σ.σ.
εννοούν το ΡΚΚ), στρατηγικοί στόχοι, διεθνείς υποχρεώσεις, υποχρεώσεις έναντι του
ΝΑΤΟ, ταχύτητα αύξησης του πληθυσµού της χώρας, αριθµός αποφοίτων
πανεπιστηµίου, αριθµός Τούρκων που διαµένουν και εργάζονται στο εξωτερικό κ.λπ.
Από την ανάλυση των παραγόντων αυτών ο Κοσανέρ κατέληξε στο συµπέρασµα ότι
οι τουρκικές ένοπλες δυνάµεις θα πρέπει να διαθέτουν µία δύναµη 850.000 ατόµων
προκειµένου να µπορέσουν να αντιµετωπίσουν τις προκλήσεις του µέλλοντος σε
βάθος 20ετίας, ενώ τώρα διαθέτουν µόνο 736.000KK Ένας άλλος παράγοντας, που
θεωρείται επικίνδυνος και δεν πρέπει να δηµιουργήσει εσφαλµένες εντυπώσεις στην
Ελλάδα από µία ενδεχόµενη µείωση της θητείας στην Τουρκία, είναι ότι  οι τουρκικοί
εξοπλισµοί εντάσσονται σ’ ένα πλήρως ολοκληρωµένο πρόγραµµα που καλύπτει
κάθε πτυχή των επιχειρησιακών αναγκών των τουρκικών ενόπλων δυνάµεωνK.. Ένα
άλλο στοιχείο που κρίνεται σκόπιµο να τονισθεί είναι ότι µία ενδεχόµενη µείωση της
θητείας θα µειώσει τον αριθµό των κληρωτών οπλιτών, ωστόσο αυτό δεν πρέπει να
θεωρηθεί ως µείωση των επιχειρησιακών δυνατοτήτων των µάχιµων σχηµατισµών και
κατά συνέπεια µείωση της εχθρικής απειλής έναντι της Ελλάδος, δεδοµένου ότι οι
Τούρκοι έχουν ήδη δροµολογήσει τις αναγκαίες διεργασίες όχι µόνο για να µη
µειωθούν οι επιχειρησιακές τους δυνατότητες αλλά ταυτόχρονα για να µπορούν να
αντιµετωπίσουν τις επιχειρησιακές ανάγκες ενός σύγχρονου συµβατικού πολέµου,
καθώς επίσης και των ασύµµετρων απειλών. Άλλωστε η Τουρκία συνεχώς επιδεικνύει
τη δυνατότητά της να επιχειρεί ταυτόχρονα στο Αιγαίο και στην Κύπρο, ενώ
παράλληλα συνεχίζει τις επιχειρήσεις στη νοτιοανατολική Τουρκία και στο βόρειο Ιράκ
εναντίον των Κούρδων ανταρτών.»
Μια άλλη βασική επισήµανση αποτελεί το γεγονός ότι, η αναθεώρηση του ∆όγµατος
της Εθνικής Στρατιωτικής Στρατηγικής [Μilli Askeri Stratejik Κonsepti (MASK)] δεν
διαφοροποιεί την τουρκική απειλή έναντι της ελληνικής πλευράς διότι η αριθµητική
δύναµη, η διάταξη και οι εξοπλισµοί των τουρκικών ενόπλων δυνάµεων, σε
συνδυασµό µε τις προκλητικές δηλώσεις Τούρκων αξιωµατούχων, καταδεικνύουν ότι 4
η Τουρκία έχει επεκτατικά σχέδια και αναµένει την κατάλληλη χρονική στιγµή για να
τα υλοποιήσει. Συγκεκριµένα:
Σύµφωνα µε επίσηµα στοιχεία, η δύναµη των ενόπλων δυνάµεων της Τουρκίας το 
µήνα Ιούνιο 2012 ήταν 720.648 άτοµα, ενώ κατά το χρονικό διάστηµα 
Φεβρουάριος-Ιούνιος 2012 δεν υπήρξε καµία αξιόλογη µεταβολή. Εφόσον τα 
στοιχεία αυτά γίνουν δεκτά ως ακριβή, κρίνεται σκόπιµο να επισηµανθεί ότι στη 
δύναµη της στρατοχωροφυλακής θα πρέπει να προστεθούν οι 71.000 
Πολιτοφύλακες (Geçici Korucu) από τους οποίους οι 48.000 συµπεριλαµβάνονται 
στην επίσηµη κρατική µισθοδοσία, ενώ οι υπόλοιποι 23.000 είναι εθελοντές. 
Εποµένως, η δύναµη της στρατοχωροφυλακής ανέρχεται σε 274.100 και όχι σε 
203.100 άτοµα, µε αποτέλεσµα να διαφοροποιείται και το γενικό σύνολο των 
τουρκικών ενόπλων δυνάµεων από 720.648 σε 791.648 άτοµα.
• Σε ότι αφορά στη διάταξη των τουρκικών ενόπλων δυνάµεων, λόγω των εξελίξεων
µε το κουρδικό και τη Συρία, διαπιστώθηκαν αλλαγές, ωστόσο  αυτές δεν
επηρεάζουν άµεσα το θέατρο επιχειρήσεων της Ελλάδος και της Κύπρου.
• Το τελευταίο διάστηµα, οι Τούρκοι προέβαλαν ιδιαίτερα τις δυνατότητες των
ειδικών δυνάµεων τους, την ικανότητά τους να πραγµατοποιούν αεροκίνητες
ενέργειες εντός του εχθρικού εδάφους, εν προκειµένω εντός του βορείου Ιράκ, την
πλήρη εκµετάλλευση των µη επανδρωµένων αεροσκαφών και εν γένει τη
διακλαδική συνεργασία χερσαίων και αεροπορικών δυνάµεων. Στις επιχειρήσεις
αυτές σηµαντικός ήταν ο ρόλος των ειδικών δυνάµεων της στρατοχωροφυλακής
και της αστυνοµίας, παράγοντες οι οποίοι προσδίδουν πολλαπλασιαστικό
χαρακτήρα στην στρατιωτική ισχύ της χώρας. Παράλληλα, κρίνεται σκόπιµο να
επισηµανθούν δύο στοιχεία: πρώτον, η παρουσία του αρχηγού ΓΕΕΘΑ, του
διοικητού της 2
ης
 Στρατιάς και των διοικητών Σωµάτων Στρατού στις περιοχές των
επιχειρήσεων τις πιο κρίσιµες στιγµές της διεξαγωγής τους. Και δεύτερον, η
συνεχής ενηµέρωση των κυβερνητικών παραγόντων για τις λεπτοµέρειες
διεξαγωγής των επιχειρήσεων.
• Η τουρκική στρατηγική για τους εξοπλισµούς προβλέπει την προώθηση λύσεων
για την ανάπτυξη της εγχώριας αµυντικής βιοµηχανίας, το  σταδιακό
εκσυγχρονισµό των ενόπλων δυνάµεων της χώρας και την αναβάθµιση της
στρατιωτικής ισχύος της. Ενισχυτικό της άποψης αυτής αποτελούν οι πίνακες που
ακολουθούν και αφορούν στα χρονοδιαγράµµατα έναρξης των κυρίων
εξοπλιστικών προγραµµάτων της Τουρκίας, απ όπου διαπιστώνεται ότι τα 7
περισσότερα εξ’ αυτών αποφασίσθηκαν και άρχισαν να υλοποιούνται από την
κυβέρνηση του Ταγίπ Ερντογάν µετά το 2004
Θα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι, ενώ οι συνθήκες ζωής στην Τουρκία έχουν υποστεί
τις πιο βαθιές αλλαγές που έχουν καταγραφεί στην ιστορίας της χώρας, ο τουρκικός
τρόπος σκέψης έχει παραµείνει αναλλοίωτος. Παρά τις διαφορές που χωρίζουν τους
πολιτικούς από τους στρατιωτικούς, τους ισλαµιστές από τους κεµαλιστές, τους
εθνικιστές από τους συντηρητικούς µουσουλµάνους, τους προοδευτικούς από τους
οπαδούς της θρησκευτικής οπισθοδρόµησης, όλοι τους συµµερίζονται την
πεποίθηση ότι, εάν όχι τώρα τουλάχιστον στο απώτερο µέλλον, η  Τουρκία θα
αποκτήσει το πάλαι ποτέ κύρος της πρώην οθωµανικής αυτοκρατορίας.
Τέλος, θα ήταν µεγάλος πειρασµός να θεωρήσουµε ως δεδοµένο ότι όσοι διαθέτουν
µεγαλύτερη στρατιωτική ισχύ θα επικρατήσουν σε µια ένοπλη αντιπαράθεση στο
Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, δεδοµένου ότι  οι παίκτες και οι «προστάτες» της
ευρύτερης περιοχής είναι πολλοί. Ειδικά δε η Άγκυρα, η οποία µε την αλαζονική
συµπεριφορά της προσπαθεί να δηµιουργήσει φοβικά σύνδροµα στην ελληνική
πλευρά, καλό θα ήταν να διαβάσει προσεκτικά το άρθρο του  Τούρκου
δηµοσιογράφου Fuat Keyman µε τίτλο:  Τα τρία διλλήµατα της Τουρκίας, όπου
αναγράφονται τα εξής: «Η Τουρκία εάν δεν επιλύσει τα ακόλουθα διλλήµατα θα
µετατραπεί σε µια ασταθή και προβληµατική χώρα, και τώρα διατρέχουµε αυτόν τον 9
κίνδυνο. Πρώτο ∆ίλληµα: η Τουρκία αξιώνει την παγκόσµια ευνοµία και δηµοκρατία
στο εξωτερικό, ενώ στο εσωτερικό της χώρας αντιµετωπίζει σοβαρά προβλήµατα
δηµοκρατίας και δικαιοσύνης. Η Τουρκία δεν είναι δυνατόν να αποκτήσει ενεργό και
αποτελεσµατικό ρόλο στο εξωτερικό, όταν στο εσωτερικό της χώρας η δηµοκρατία, τα
ανθρώπινα δικαιώµατα, οι ατοµικές ελευθερίες, το δίκαιο και η ευνοµία βρίσκονται σε
άθλιο επίπεδο. ∆εύτερο ∆ίλληµα: η Τουρκία που αυτοπροβάλλεται στο εξωτερικό ως
η χώρα πρότυπο, στο εσωτερικό της είναι µια χώρα, όπου  υπάρχει κοινωνική και
πολιτική πόλωση, αρχής γενοµένης από το κουρδικό και διάφορα άλλα προβλήµατα
αφερεγγυότητας. Στο εξωτερικό είναι ενεργητική, ενώ στο εσωτερικό συνεχώς
ενδυναµώνεται η πολωτική και αφερέγγυα εικόνα της χώρας. Το Τρίτο ∆ίλληµα έχει
σχέση µε το πρόβληµα της αδύναµης αντιπολίτευσης. Η αδυναµία και η απραξία της
αντιπολίτευσης αποτελεί την αιτία δηµιουργίας µια σοβαρής ανισορροπίας πολιτικής
ισχύος, µε αποτέλεσµα στο εξωτερικό να δηµιουργείται η  αντίληψη ότι το κυβερνόν
Κόµµα ΑΚΡ = Τουρκία. Αυτό δεν ωφελεί ούτε τη Τουρκία ούτε το ΑΚΡ και ούτε την
αντιπολίτευση.» (Milliyet/14-11-2012)
ΠΗΓΗ http://geostrategy.gr

Το διακύβευμα των εκλογών στη Καταλονία

Η Kαταλονία, αν γινόταν ανεξάρτητο κράτος, θα ήταν το "έβδομο της Ευρωπαϊκής Ένωσης" όσον αφορά τον πλούτο κατά κεφαλήν, δήλωσε σήμερα ο πρόεδρος της τοπικής κυβέρνησης Αρτούρ Μας, δύο ημέρες πριν από τη διεξαγωγή των πρόωρων εκλογών στην περιφέρεια αυτή της βορειοανατολικής Ισπανίας.

"Όσον αφορά τον πληθυσμό, θα ήμασταν εντός του μέσου όρου, σχεδόν οι μισές χώρες της ΕΕ είναι μικρότερες πληθυσμιακά σε σχέση με την Καταλονία", δήλωσε ο Μας, ο εθνικιστής πρόεδρός της.
 
"Αν η Καταλονία είχε το κράτος της, σήμερα θα ήταν, με τη δημιουργία του πλούτου ανά κάτοικο, η έβδομη χώρα της ΕΕ: υπάρχουν 27 χώρες, θα ήμασταν η έβδομη", τόνισε μιλώντας στο ισπανικό τηλεοπτικό δίκτυο TVE. "Μεταξύ των εδαφών, θα ήμασταν ανάμεσα στα μικρά, το 22ο ή το 23ο", πρόσθεσε, σύμφωνα με το ΑΠΕ. 

Ο Αρτούρ Μας, που βρίσκεται σε διένεξη με την ισπανική κυβέρνηση η οποία αρνείται να δώσει την αυξημένη δημοσιονομική αυτονομία που ζητεί η περιφέρειά του, προκήρυξε τις εκλογές αυτές ελπίζοντας ότι ο συνασπισμός του, το CiU, θα λάβει απόλυτη πλειοψηφία στο τοπικό κοινοβούλιο. 

Σε περίπτωση νίκης, δεσμεύτηκε να διοργανώνει κάθε τέσσερα χρόνια δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Καταλονίας, ο πληθυσμός της οποίας ανέρχεται σε 7,5 εκατομμύρια κατοίκους. Κατά την προεκλογική εκστρατεία που ολοκληρώνεται απόψε, ο Μας υπεραμύνθηκε της ιδέας ενός "κυρίαρχου κράτους" αποφεύγοντας να πει τη λέξη "ανεξαρτησία". 

Ωστόσο στην Καταλονία όπου το θέμα της ταυτότητας παραμένει ιδιαίτερα ευαίσθητο, η οικονομική κρίση τροφοδοτεί ένα συναίσθημα για ανεξαρτησία: αυτό εκφράστηκε δυναμικά στις 11 Σεπτεμβρίου σε ογκώδη διαδήλωση στους δρόμους της Βαρκελόνης. Επιχειρηματικοί κύκλοι ανησυχούν ιδιαίτερα για τις οικονομικές συνέπειες μιας μελλοντικής ανεξαρτησίας της Καταλονίας. 

"Όσον αφορά το βαθμό ανοίγματος, δηλαδή την ικανότητά μας να εξάγουμε, να εισάγουμε, να ανοίξουμε την οικονομία μας σε διεθνές επίπεδο, θα ήμασταν στην ένατη ή τη δέκατη θέση στις 27 χώρες μέλη", είπε ο Μας. "Μπορούμε να υπερασπιστούμε την περιφέρειά μας, θα καταβάλουμε ένα σημαντικό μέρος του δημοσιονομικού μας ελλείμματος στο ισπανικό κράτος, καθώς 16 δισεκατομμύρια ευρώ παράγονται ετησίως στην Καταλονία, τα οποία φεύγουν από την Καταλονία και δεν ξαναγυρνούν". 

Η Καταλονία είναι η ισπανική περιφέρεια με το μεγαλύτερο χρέος, 22% του ΑΕΠ της, με χρόνιο δημοσιονομικό έλλειμμα, και ζητεί από τη Μαδρίτη ένα "δημοσιονομικό σύμφωνο" που θα επιτρέπει στην τοπική κυβέρνηση την απευθείας συλλογή των φόρων. 

Όμοιο καθεστώς υπάρχει ήδη στη Χώρα των Βάσκων και τη Ναβάρα, δύο περιφέρειες που το κατά κεφαλήν ΑΕΠ είναι το πιο υψηλό. 

Η Καταλονία δηλώνει ότι πάσχει από ετήσιο δημοσιονομικό έλλειμμα 16 δισεκατομμυρίων ευρώ, κάτι που η Μαδρίτη αμφισβητεί, ενώ κατηγορεί την κεντρική κυβέρνηση πως ευθύνεται για τα χρηματοπιστωτικά της προβλήματα.
ΠΗΓΗhttp://www.star.gr

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

Η Γερμανία και η γεωπολιτική ανυπαρξία της


Επειδή τα τελευταία χρόνια κάποιοι ανακάλυψαν την γεωπολιτική και την γεωοικονομία, αλλά δυστυχώς για τους ίδιους και όσους τους εμπιστεύονται, δεν ανακάλυψαν ακόμη την μηδενική τους γνώση για τα όσα συμβαίνουν εξαιτίας γεωπολιτικών και γεωοικονομικών παραγόντων.
Έτσι, είναι ανάγκη, έστω και σε λίγες γραμμές, να κατανοήσουμε την πραγματικότητα, η οποία απέχει παρασάγγας από τους γερμανοτσολιάδες που κυκλοφορούν εσχάτως και διαλαλούν την πραμάτεια τους περί γεωπολιτικής ισχύος της Γερμανίας…

Ας πάρουμε, λοιπόν, τα πράγματα με τη σειρά:

Ο κόσμος ποτέ δεν κυβερνήθηκε από έθνη, λαούς και τα αντίστοιχα κράτη και τα καθεστώτα τους. Ο κόσμος κυβερνήθηκε από τις ολιγαρχίες οι οποίες παραδοσιακά ήταν και υπερεθνικές και μετακινήσιμες αναλόγως των συμφερόντων τους.
Αφήστε τις συνομωσίες ''περί εβραίων'', ψάξτε κάπου εγγύτερα, σε εμάς. Κλασσικότερο παράδειγμα δεν υπάρχει από τη ''Δημοκρατία της Αθήνας'' που ουσιαστικά θα έπρεπε μάλλον να λέγεται «Βασιλεία των Αλκμαιονίδων», αφού 9 στους 10 και στις δύο αντίπαλες παρατάξεις ήταν της αυτής οικογενείας. Έξι (6) αιώνες αργότερα, επί Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, ο πλουσιότερος Ρωμαίος πολίτης ήταν ο Ηρώδης ο Αττικός, απόγονος και αυτός... Τι να λέμε...!!! Κατά τα άλλα, η Σπάρτη η ολιγαρχική και η Μακεδονία η βασιλική, για να υπάρχει και κάποια ποικιλία (το αντίπαλο δέος που μαζεύει τα πρόβατα στο μαντρί)…

Στον κόσμο δεν υπάρχουν γεωπολιτικές δυνάμεις «του χρήματος». Υπάρχουν οι ολιγαρχίες του χρήματος. Οι γεωπολιτικές δυνάμεις είναι οι δυνάμεις που έχουν στρατό που να στέκεται ισχυρός και νικητής κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Κανείς άλλος δεν μπορεί να υπολογιστεί ως γεωπολιτική δύναμη. Οι δυνάμεις που έχουν στρατούς που να στέκονται σήμερα είναι οι ΗΠΑ, η Ρωσία και κατά δεύτερο λόγο η Βρετανία (η οποία όμως πάει πακέτο με ΗΠΑ), η Γαλλία και η Κίνα, βαριά-βαριά και η Ινδία. Ούτε η Βραζιλία, ούτε το Ιράν, ούτε η Τουρκία, ούτε το Πακιστάν..., ούτε το Ιράκ –η τέταρτη παγκόσμια δύναμη που το διαφήμιζαν οι Αμερικανοί-...!

Εκ των άνωθεν, οι δύο δυνάμεις που μπορούν να λεχθούν ως πραγματικά γεωπολιτικές παραμένουν ΜΟΝΟ οι ΗΠΑ-Αγγλία και η Ρωσία. Κανένας άλλος! Ούτε η Κίνα, ούτε κανείς άλλος μπορεί να βρεθεί στο άμεσο μέλλον ως γεωπολιτικός συνομιλητής με αυτές τις δυνάμεις. Η Κίνα -παρόλο το τρέξιμό της- έχει ακόμα πολύ δρόμο για να φτάσει να μιλά στο ίδιο βάθρο με Αμερική και Ρωσία. Και αυτό θα συμβεί μόνο εάν δεν συναντήσει εμπόδια που θα κάμψουν την ταχύτητά της και θα την καθυστερήσουν χρονικά.

Το να αναφερόμαστε σε γεωπολιτική συζήτηση στη... δύναμη της Γερμανίας, μίας χώρας ηττημένης σε δύο παγκοσμίους πολέμους, με οικονομία-προτεκτοράτο της Βρετανίας-ΗΠΑ και υπό κατοχή 150.000 Βρετανο-αμερικανικών στρατευμάτων, αποδεικνύει από μόνο του το μέγεθος της άγνοιας που κυκλοφορεί και που επιδιώκει να δημιουργήσει τραγικά λάθος εντυπώσεις. Η Γερμανία δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία βιομηχανική μπανανία, άξονας της αγγλοσαξονικής γεωπολιτικής., εξαρτώμενη από άλλες χώρες που καταναλώνουν την παραγωγή της. Οπότε, τα προβλήματά της είναι πολύ μεγαλύτερα από αυτά που φαίνονται και πολλά περισσότερα από όσα κάποιοι θέλουν να μας πείσουν πως δεν αντιμετωπίζει.

Στον κόσμο υπάρχει μία και μόνο σύγκρουση:
Η ωκεανική Αγγλοσαξονική αυτοκρατορία που ελέγχει τα 3/4 του πλανήτη και των εμπορικών οδών, εναντίον της Ρωσικής αυτοκρατορίας που ελέγχει την κύρια μάζα της Ευρασίας, το 35% με 40% των κυρίων πρώτων υλών του πλανήτη και καμία σοβαρή εμπορική οδό και που προσπαθεί να επιβάλει τον Υπερσιβηρικό ως αντίβαρο/αντικατάσταση του Σουέζ.

Τα περί ισλαμικών-χριστιανικών μετώπων, περί Ισραήλ-Ιράν, περί Ευρώπης Βορείων-Νοτίων, περί ΗΠΑ-Κίνας-Ιαπωνίας-Κορέας βόρειας και νότιας και τα λοιπά, όλα αυτά περιστρέφονται γύρω από τη μία και μοναδική κύρια σύγκρουση που γίνεται για τις εμπορικές οδούς του πλανήτη. Αλλά αυτό αφορά τον έλεγχο της μετακίνησης των αγαθών και της ενέργειας. Και στα δύο, η Γερμανία είναι θεατής και πολύ καλός πελάτης. Κανείς δεν θα επιτρέψει να μεταβληθεί σε κάτι περισσότερο. Εξάλλου, η ταχύτητα με την οποία σήμερα συμβαίνουν γεωπολιτικές ανακατατάξεις είναι τόσο μεγάλη, αλλά συμβαίνει και τη στιγμή (πόσο τυχαίο άραγε;) που η Ευρώπη έχει μία πολύ μεγάλη κρίση και η Γερμανία είναι πολύ απασχολημένη με αυτήν, που δεν μπορεί να συμμετάσχει στους νέους γεωπολιτικούς χάρτες που δημιουργούνται και οι οποίοι θα ισχύσουν τα επόμενα 100+ χρόνια. Η Γερμανία προσπαθεί να "κλέψει" κάποια κομμάτια, για τα οποία όμως ενδιαφέρονται άμεσα οι μεγάλοι παίκτες. Ως εκ τούτου, το μόνο που θα μπορέσει να εισπράξει (σε σύντομο χρονικό διάστημα, από ότι δείχνουν οι εξελίξεις) θα είναι μία σειρά προβλημάτων τέτοιων που θα απειλήσουν την οικονομική της οντότητα. Βλέπετε, η "αρκούδα" ξύπνησε, ενώ οι ΗΠΑ αν και βρίσκονται εν μέσω της δικής τους κρίσης δεν σκοπεύουν να μείνουν μακριά από τους νέους δρόμους του "μεταξιού" (βλ. ενέργεια), ούτε φυσικά προτίθεται κανείς από τους ισχυρούς παίκτες να χάσει κάποιο από τα "κομμάτια" που μέχρι και σήμερα εξουσιάζει...

Τέλος, μετά από όλα αυτά, πρέπει να σημειώσουμε πως η Γερμανία μπορεί να επιθυμεί την επανάκαμψή της (αν και δεν έχει μάθει το μάθημά της από την ιστορία και επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη), αλλά για να γίνει αυτό πραγματικότητα χρειάζεται πάρα πολύ σοβαρή δουλειά, με αποδείξεις ανθρωπισμού και αλτρουισμού της γερμανικής κοινωνίας (ή της Άρειας –ανώτερης- Φυλής, στην οποία πιστεύει η γερμανική κουλτούρα) απέναντι στους υπόλοιπους λαούς. Δυστυχώς, η αλαζονεία είναι πάντα ο μηχανισμός κίνησης αλλά και της καταστροφής των Γερμανών και όπως φαίνεται, οδηγούνται σε μία ακόμη καταστροφή, συμπαρασύροντας ολόκληρους λαούς, των οποίων οι ηγέτες προσκύνησαν στο «μεγαλείο» του Δ΄ Ράιχ.
Source : http://kostasxan.blogspot.gr/2012/11/blog-post_8379.html

Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2012

Η ώρα του Ελληνισμού


Γράφει ο Σαράντος Καργάκος
 
Ας ξεκινήσουμε, αγαπητοί, από ένα εξορκισμένο σήμερα «εθνικιστή» ποιητή που κάποτε τολμούσαμε να θεωρούμε πρώτο εθνικό μας ποιητή, τον Διονύσιο Σολωμό: γράφει στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους»:
 
«Αραπιάς  άτι, Γάλλου νούς,  βόλι Τουρκιάς, τόπ’ Αγγλου*πόλεμος μέγας πολεμά,  βαρεῖ τό καλυβάκι...»
* τόπ΄ =  μπάλα  κανονιού  
 
Εννοείτε ασφαλώς ποιο είναι το καλυβάκι στον παρόντα καιρό. Όχι η Ελλάς ή η προέκτασή της η Κύπρος, αλλά σύμπας ο Ελληνισμός. Ο Ελληνισμός μετά τις εξάρσεις του στον πόλεμο του ’40-’41, με την αντίστασή του κατά των αρχών Κατοχής, με τον ενωτικό αγώνα της  Κύπρου (μια δράκα μαχητές κατά μιας αυτοκρατορίας) αποτελούσε κακό παράδειγμα για τους λοιπούς λαούς. Κακό παράδειγμα υπήρξε και με την Επανάσταση του ’21 που διέλυσε τον ιστό της υποταγής που είχε επιβάλει η Ιερά Συμμαχία. Όταν το 1830 έκλεινε η αυλαία της Ελληνικής Επαναστάσεως άνοιγε η αυλαία των ευρωπαϊκών επαναστάσεων.
 
Γι’ αυτό ο ανυπότακτος, ο απειθάρχητος, ο μη συμμορφούμενος «τοῖς ξένων ρήμασι» λαός, ο δάσκαλος του απροσκύνητου ήθους έπρεπε να χτυπηθεί στις ρίζες, στις πνευματικές και ιστορικές καταβολές του. Το σχέδιο ετοιμάστηκε την επαύριο του Πολυτεχνείου. Αλλ’ ο λαός αυτός έπρεπε να υποστεί δύο στρατιωτικά πλήγματα για να συνετισθεί. Επτά χρόνια δικτατορίας δεν είχαν «σιδερώσει» το φρόνημά του. Έτσι ήλθαν το 1974 ο Αττίλας και μερικά χρόνια αργότερα η ασχήμια της Ύμιας. Κι έκτοτε άρχισε εν ονόματι ενός πολιτικού ρεαλισμού η χαλιναγώγηση του ελληνικού φρονήματος, η καταπτόηση, η τουρκοφοβία που τελικά – πάντα εν ονόματι του πολιτικού ρεαλισμού-  μετεξελίχθηκε σταδιακά σε τουρκολατρία. Έχουμε εδώ μια κλασσική περίπτωση του «Συνδρόμου Στοκχόλμης», όπου το θύμα ερωτεύεται τον βασανιστή του.
 
Μετά την έκρηξη σε παγκόσμια κλίμακα του Ελληνισμού για το όνομα της Μακεδονίας, μια ... έκρηξη που κράτησε επί μία τριετία, έπεσαν πάνω μας «λυτοί και δεμένοι» να συμμαζευτούμε, να προσγειωθούμε, να σωφρονισθούμε. Έτσι επροκόψαμε. Σήμερα όχι η Ελλάς, αλλ’ ο Ελληνισμός, είναι παντού ντροπιασμένος. Χάσαμε όλες τις διπλωματικές μάχες, χάσαμε το επιχειρηματικό μας κεφάλαιο, χάσαμε την εργατικότητά μας, το εθνικό και το κοινωνικό μας φιλότιμο. Προτιμάμε πια την αγγλική ως γλώσσα και γραφή και όχι την ξεπερασμένη κι ατιμασμένη Ελληνική, τη μητέρα του ευρωπαϊκού γλωσσικού πολιτισμού.

Κι όλα αυτά πώς και γιατί; Έπρεπε και πρέπει να επιβληθεί το παγκόσμιο ολοκληρωτικό κράτος. Και οι λαοί, όπως γράφει ο Βάρναλης, να έχουν «μια σκέψη δετή που τους την πλάσανε οι δυνατοί». Χρειαζόταν, όμως, ένα κράτος – πειραματόζωο. Και σαν τέτοιο επιλέχτηκε όχι απλώς το ελληνικό κράτος, αλλά σύμπας ο Ελληνισμός. Με τρόπο μεθοδικό έσπασαν τις πνευματικές και ιστορικές μας ρίζες, απογύμνωσαν την ελληνική γλώσσα και γραφή από τις αρχέγονες καταβολές τους, υποβάθμισαν τη σημασία του έθνους σαν τάχα μου φαντασιακή κατασκευή και παρουσίασαν έναν κατ’ όνομα ελληνικό κόσμο περίπου, όπως εμφανίζονται κατ’ όνομα εδώ και 50 χρόνια οι Σκοπιανοί.

Η σύγχρονη οικονομική κρίση είναι απότοκος της πνευματικής και ηθικής. Εξωπετάχθηκαν όλες οι προγονικές αξίες που δημιουργούσαν ανθρώπους αξίας και εν ονόματι ενός δάνειου πλούτου βουτηχτήκαμε στο βούρκο του ανιδανισμού, του αμοραλισμού, του καριερισμού και του πολιτικού οππορτουνισμού. Πολλοί που βιάζονται να ψάλλουν το requiem της Ελλάδος σιγομουρμουρίζουν «η Ελλάς εν τάφω». Όχι! Αν θέλουμε να είμαστε σωστοί πρέπει να πούμε «Η Ελλάς εν βούρκω». Και στο βούρκο έρριξαν την Ελλάδα όχι μόνον οι ανάξιοι πολιτικοί αλλά και οι ανάξιοι πνευματικοί ταγοί της. Αυτοί που δημιούργησαν μια πνευματική ασφυξία στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα «μίντια» και στην καλοπλασαρισμένη σκουπιδογραφία, έτσι που, όπως λέει στη «Χρονογραφία» του ο Λεόντιος Μαχαιράς, «δέν ξέρουμε ἴντα συντυχαίνουμε». Δεν ξέρουμε τι μας γίνεται, quo vadimus, quid facimus(πού πάμε, τι πράττουμε).
 
Και στο παρελθόν η Ελλάς έπεσε αλλ’ ουδέποτε ξέπεσε. Γλιστρούσε αλλά δεν παραπατούσε, ούτε παραμιλούσε. Σήμερα μοιάζει με ξεπεσμένο φάντασμα και στο εξωτερικό προβάλλεται σαν χρεοκοπημένος διάβολος. Κι εμείς –πέρα από την οικονομική λεηλασία- ζούμε σε μια Ελλάδα χωρίς ελληνικότητα. Αυτοί που –κακή τή τύχη- πήραν στα χέρια τους το άρμα της παιδείας, το οδήγησαν στην άβυσσο της ασυδοσίας και του μηδενισμού. Λείπει πλέον από τη ζωή μας ο πεπαιδευμένος άνθρωπος. Ο άνθρωπος με τη βαθειά καλλιέργεια, ο μορφωμένος με την πλήρη του όρου έννοια.
 
Έγραφε προ 110 και πλέον ετών ο αοίδιμος Παπαδιαμάντης, που πέρσι τιμήσαμε υποτονικά τα 100 χρόνια από το θάνατό του: «Μορφωμένους θέλουμε· όχι εγγραμμάτους».Εγγραμμάτους, δηλαδή πτυχιούχους και πολυπτυχιούχους έχουμε πολλούς· μορφωμένους δεν έχουμε, δηλαδή ανθρώπους με άρτια μορφή. Έχουμε κλάσματα ανθρώπων που δεν είναι ικανοί να σηκώσουν ούτε το βάρος του παρελθόντος, ούτε τις ευθύνες του παρόντος και πολύ περισσότερο τις ευθύνες του μέλλοντος. Δεν έχουμε τους κατάλληλους πνευματικούς και πολιτικούς πλοηγούς που θα μας κατευθύνουν προς κάποιον ελπιδοφόρο ορίζοντα.

Η Ελλάς σήμερα –και με τον όρο Ελλάς εννοώ σύμπαντα τον Ελληνισμό- μοιάζει με σκεβρωμένη περγαμηνή, μοιάζει με το δέρμα γερασμένου ελέφαντα. Η καταιγίδα χτυπά την πόρτα μας σαν κάποιος που θέλει να μπει βίαια μέσα κι εμείς «δειλοί, άβουλοι και μοιραίοι αντάμα προσμένουμε ίσως κάποιο θαύμα», για να επανέλθω στον Βάρναλη. Η λέξη θαύμα, που ομόρριζό της δεν υπάρχει σε καμιά ευρωπαϊκή γλώσσα, παρότι πιθανώς συγγενεύει με το θεώμαι (=παρατηρώ) και με τη θέα, δεν μας προσφέρει την προσδοκία για θέα ελπίδος. Διότι σήμερα δεν βλέπουμε τίποτε· παρατηρούμε μηδενικά επί μηδενικών, τα οποία δεν προσφέρουν προοπτική μέλλοντος. Συχνά έχω γράψει και πιο συχνά έχω διδάξει πως, αν θαύματα γίνονταν στο παρελθόν, γιατί να μη γίνουν και στο παρόν; Ο λόγος είναι απλός: το θαύμα δεν έρχεται ως μάννα από τον ουρανό. Ο Θεός δεν είναι Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ούτε έχει τη μεγαθυμία του Στρος Καν και της Μέρκελ να μας χορηγεί δόσεις, όπως η Κίρκη το βελανίδι στους χοιρόμορφους συντρόφους του Οδυσσέα. Δεν λέω, με τα επιδόματα, με τα προγράμματα, τις επιδοτήσεις και όλα τα «κολπατζίδικα» συναφή «φάγαμε καλά» κατά την Πάγκαληρήση, αλλά έτσι εγίναμε Κίρκειοι χοίροι και τρεφόμαστε με βελανίδι. Πού είναι η παλιά μας αρχοντιά που έκανε τον Κύπριο αγρότη με 10 «τσιρούες» να νιώθει σαν βασιλιάς, όταν σε φιλοξενούσε στο ταπεινό σπιτικό του; Κάποτε ζούσαμε τον πλούτο της φτώχειας, επί μερικά χρόνια ζήσαμε τη φτώχεια του πλούτου και τώρα το παίζουμε «Άσωτοι υιοί». Αλλά δεν υπάρχει κανείς στοργικός και συγχωρητικός πατέρας να σφάξει για μας τον «μόσχο τον σιτευτόν». Θα σφάξει εμάς. Κι εννοώ ότι όπως τεμαχίστηκε η Κύπρος (αρχόντισσα Κερύνεια και πώς να σε ξεχάσω;) σχεδιάζεται να τεμαχισθεί και ο λοιπός ελλαδικός χώρος. Ουσιαστικά η Δυτ. Θράκη ανήκει περισσότερο στην Τουρκία και τυπικά ανήκει στην Ελλάδα. Μέγας αφέντης της περιοχής είναι ο Τούρκος πρόξενος της Κομοτηνής. Το ίδιο ισχύει και για το νομό Φλωρίνης. Οικονομικά έχει αλυσοδεθεί στα Σκόπια. 
 
Ας μη στρουθοκαμηλίζουμε και ας μην παριστάνουμε τους ξεπεσμένους αγγέλους. Μας έλειψε η ηρωική στάση ζωής που διέκρινε στις καλές ώρες της την ελληνική φυλή. Το είχε πει ο Χάιντεγκερ αλλά πράξη το είχαμε κάνει εμείς: για να ζήσει κανείς μια αυθεντική ζωή, αυτό που χρειάζεται είναι η αποφασιστική αντιμετώπιση του θανάτου. Αυτό είναι που δίνει ζωή στη νιότη. Σήμερα ποιος είναι περισσότερο ζωντανός στην Κύπρο από το Γρηγόρη Αυξεντίου; Οι πεθαμένοι ζωντανοί; Ή μήπως, οι κονιοποιητές της πνευματικής μας παραδόσεως, που έβγαλαν και τον Βασίλη Μιχαηλίδη εθνικιστή; Όταν διαβάζω αυτά που γράφονται κι εδώ και στο λοιπό ελληνικό χώρο από τιςεθνομηδενιστικές πέννες, άθελα μού έρχεται στο νου το περίφημο ποίημα του Έλιοτ «Οι κούφιοι άνθρωποι». Αυτοί μας κυβερνούν και διαβουκολούν τη νεολαία μας. Για να φθάσεις ψηλά, πρέπει να είσαι σήμερα κούφιος πνευματικά και ψυχικά. Και όχι μόνον κούφιος αλλά και κούφος, δηλαδή επηρμένος και κατά προέκταση αλλοπαρμένος που σημαίνει από άλλους παρμένος, για να μην πω πουλημένος. 
 
Τι είναι σήμερα αυτοί που εκπροσωπούν επίσημα τον Ελληνισμό; Ένα όρθιο λείψανο. Αυτό το όρθιο λείψανο έκανε τον Ελληνισμό να μοιάζει με σπασμένο καθρέφτη. Πού είναι ο ψυχικός ιμάντας που μας ένωνε παλιά; Πού είναι η αδελφοσύνη που μας έδενε όταν βγήκαμε στο νησί κρυφά με ψεύτικα ονόματα το 1964 και μετά; Γιατί καλλιεργείται τόσο μίσος στη Β. Ελλάδα εναντίον της Ν. Ελλάδος; Μήπως σχεδιάζεται διαμελισμός; Μήπως η περιβόητη κρίση είναι τεχνητή για να θολώσει ο νους μας και η Ελλάς να διαμελισθεί; Γιατί προπαγανδίζεται επί δεκαετίες η αυτονομία της Κρήτης; Ο λόγος είναι απλός: κάποιοι θέλουν να ρουφήξουν για λογαριασμό τους το μαύρο χυμό που έχει ολόγυρά της. 
 
Συνάντησα πριν από καιρό έναν ευπορήσαντα παλαιό μου μαθητή και νυν πολιτικό που θέλησε να με αντιμετωπίσει με ύφος υπεροπτικό. «Τι είσαι συ, ποιος είμαι εγώ». Τον αποστόμωσα μακρυγιαννικώς: «Συ είσαι ένας όρθιος νεκρός· πάει καιρός που έχεις πεθάνει, αλλά δεν το έχεις μάθει». Εγώ μένω ζωντανός, διότι με τη γραφή και τη διδαχή μου ζω με τους νεκρούς μας. Σήμερα δυστυχώς στην Ελλάδα – κι από τον όρο αυτό δεν εξαιρώ την Κύπρο- ζωντανούς μπορείς να βρεις μόνο στα νεκροταφεία. Οι ζωντανοί σας είναι στα «Φυλακισμένα μνήματα» και στη «Μακεδονίτισσα». Νεκροφιλία ή νεκρολατρία θα πουν τα τσιράκια του εθνομηδενισμού.
 
Όχι, απαντώ. Όπως είπε ο μεγάλος Ιω. Συκουτρής που εδίδαξε κι εδώ, πολιτισμός είναι η συναναστροφή με τους νεκρούς. Η συναναστροφή με το ήθος, το ύφος, το πνεύμα τωνπρογόνων. Αντίθετα, κάποιοι, παρότι δεν τους έχει γίνει νεκροψία, έχουν από καιρό πάρει το δρόμο προς την κόλαση χωμένοι ως το λαιμό στα ψέματα των ισχυρών. Ο τόπος μας δεν θα γίνει ποτέ καθαρός, εφόσον θα κατευθύνεται πολιτικά και πνευματικά από τους γόνους των Νενέκων και των Εφιαλτών. 
 
Διάβασα προ ημερών σε μια μεγαλοφυλλάδα των Αθηνών, που υπηρέτησε δουλικά τόσο τις γερμανικές αρχές Κατοχής όσο και το χουντικό καθεστώς, ότι δεν αξίζει να πεθάνει κανείς για ένα πατριωτικό ιδανικό. Έστειλα μια επιστολή, που φυσικά δεν δημοσιεύτηκε και ο λόγος είναι απλός. Έγραψα:  «Το χειρότερο είναι πως τίποτε δεν αξίζει όταν κανείς ζει χωρίς αυτό. Και πως ακόμη πιο αισχρό είναι το να ζει κανείς για το νέο ιδανικό, για την καινούργια μεγάλη ιδέα, την έκτη δόση του δανείου. Εμείς που μέχρι πρόσφατα είμαστε η ψυχή της υφηλίου ζούμε με ξένα ψίχουλα και με δανεική ψυχή
 
Μας είπαν ψέματα πολλά, μας είπαν ψέματα αισχρά. Μας είπαν πως μπαίνοντας στην ΕΟΚ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα γίνουμε Ευρωπαίοι. Λες και πριν ήμαστε Ασιάτες και Αφρικανοί. Και τελικά εγίναμε χειρότεροι από αυτούς, όταν μπήκαμε στον ευρωπαϊκό λάκκο των εχιδνών. Διότι δεν μπήκαμε στην Ευρώπη του Γκαίτε, μπήκαμε στην Ευρώπη του Γκαίμπελς. Δεν μπήκαμε στην Ευρώπη του Σαίξπηρ, μπήκαμε στην Ευρώπη του Χάρντιγκ που έπνιξε σαν τα τσιχλόπουλα τα Κυπριωτόπουλα. Δεν με διακρίνει πάθος κανένα κατά των Ευρωπαίων. Διδακτική μου αρχή ήταν μια φράση του Σαίξπηρ: «Μια καλή πράξη σ’ ένα βρόμικο κόσμο». Αυτό κατά την ταπεινή μου αντίληψη, είναι πηγή ευτυχίας για τη ζωή. Μετρήστε τις καλές πράξεις των Βρεττανών. Την εποχή, όπου ο Σαίξπηρ έγραφε αυτά τα υπέροχα, ο σερ Φίλιπ Σίντνεϋ, που είχε τη φήμη του τελειότερου ιππότη και που συνέθετε σαν άγγελος ποίηση και μουσική μαζί με τον σερ Γουώλτερ Ράλεϋ, μάζευαν κάμποσους Ιρλανδούς σε κάποιο βολικό μέρος και τους κατακρεουργούσαν σαν σφαχτάρια.
 
Είμαι υποχρεωμένος να τα πω αυτά διότι φοβάμαι τον κακό καιρό. Και δεν το εννοώ κλιματολογικώς. Εδώ που καταντήσαμε, βρισκόμαστε σε συνθήκες πολέμου. Τίθεται πλέον θέμα εθνικής –και όχι μόνον- επιβιώσεως. Μαζί με τις ναρκωτικές ιδέες η νεολαία μας πλήττεται και από τις ναρκωτικές ουσίες. «Μαστουρωμένη» χορεύει ένα νέο χορό του Ζαλόγγου που δεν έχει τίποτε ηρωικό. Ό, τι έχει είναι ταπεινωτικό και εξευτελιστικό. Κάποτε ακούγαμε από τα στόματα των νέων την Ιψενική κραυγή: «Δώσ’ τε μου ένα ζευγάρι, μεταχειρισμένα –έστω- ιδανικά». Τώρα ακούμε: «Δώσ’ τε μου ένα δεκάευρο για να πάρω τη δόση μου». Τα παιδιά, της Ελλάδος παιδιά, που τραγούδησε κάποτε η Βέμπο, αγοράζουν το θάνατό τους. Και μαζί τους πεθαίνει και η έννοια Ελλάς. Την πιο βαθειά πληγή της ζωής μου εισέπραξα πέρσι (2011) όταν σ’ έναν τοίχο των Εξαρχείων διάβασα ένα γκράφιτι:«Έλληνας δεν γεννιέσαι, ούτε γίνεσαι· καταντάς»!
 
Δεν λέω, καλές είναι οι προοδευτικές ιδέες, οι τολμηρές και οι καινοτόμες αντιλήψεις, οι νέες θεωρίες αλλά πρέπει τουλάχιστον να μείνεις ζωντανός για να τις εφαρμόσεις. Σήμερα, καθώς περνώ από τα κέντρα όπου προσφέρεται η μεθαδόνη ή από κάποια σημεία –πολύ κεντρικά- των Αθηνών και του Πειραιά, θαρρώ πως βλέπω τον «Χορό των Σκελετών» που ζωγράφισε ο μεσαιωνικός ζωγράφος Macaber, από το όνομα του οποίου βγήκε η λέξη μακάβριος. Δεν θα προσθέσω τίποτε καινούργιο. Το έχω γράψει σε βιβλία μου διδακτικά που εκδόθηκαν προ 35ετίας. Πρόκειται για μια κουβέντα που είχε πει ένας μεγαλέμπορος ναρκωτικών από τη Μασσαλία: «Η πολιτική πρέπει να συνεργασθεί με τη χημεία». Και τώρα συνεργάζονται με θαυμαστή αρμονία, με θαυμαστά αποτελέσματα και – το κυριότερο- με θαυμαστά κέρδη. Έκαναν τη νεολαία ανίκανη ακόμη και για να επαναστατήσει. Αυτά που γίνονται επί μία τριετία στην Αθήνα δεν είναι επαναστατικές εκρήξεις· είναι προοίμιο ενός νέου εμφυλίου σπαραγμού. Η κρίση, οικονομική και διανοητική – έφερε την ακρισία, έφερε το φθόνο και την κακία, με αποτέλεσμα ο ένας Έλληνας να μισεί τον άλλο- κι όχι πια για λόγους ιδεολογίας.
 
Βρισκόμαστε σε τέλεια σύγχυση. Είμαστε σαν τον ναυαγό τη νύχτα που αντί να κολυμπά προς την ξηρά κατευθύνεται απυξίδωτος προς τα βαθύτερα νερά.
 
Δεν λέω πως είμαστε αβοήθητοι στον παρόντα καιρό. Δεν έχει περάσει χρόνος πολύς που δύο Γάλλοι καθηγητές του πανεπιστημίου του Μετς, οι Τιερί Φορμέ και Μαρτέν Στεφένς, έγραψαν στην εφημερίδα «Φιγκαρό» τα ακολουθα συγκινητικά:«Μιλάμε διαρκώς για το ελληνικό χρέος. Χωρίς να επισημάνουμε ότι η Ευρώπη είναι αυτή που εδώ και 2.500 χρόνια έχει ένα χρέος προς την Ελλάδα. Ένα χρέος αιώνιο, αφού αφορά τα θεμέλιά της». Αυτό που δεν κατανοούν ίσως οι Γάλλοι καθηγητές είναι πως αυτά τα θεμέλια θέλουν να υπονομεύσουν αυτοί που ξεθεμέλιωσαν πρώτα πνευματικά και μετά οικονομικά με τα κάθε λογής «τσιράκια» τους την Ελλάδα. Δεν πρέπει οι Ευρωπαίοι του αύριο να έχουν ως ηθικό και πνευματικό πρότυπο τον Έλληνα άνθρωπο, αλλά τον κοντινό πρόγονό τους, τον Βάνδαλο άνθρωπο. Κι αυτός ο Βανδαλισμός, ως επαναστατική πράξη, εισάγεται και στην Ελλάδα.
 
Δεν θα πω ότι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί ταγοί, αφού, χρόνια τώρα ο Ελληνισμός πολιτεύεται σε έγκλιση υποτακτική, δεν είναι απέναντί μας ανεκτικοί. Ούτε θα πω ότι δεν μας προσέφεραν στη συμφορά μας «τσάι και συμπάθεια». Θα πω απλώς ότι οι εκδηλώσεις συμπαθείας των εταίρων μας μοιάζουν με προσευχή χιτλερικού βασανιστή. Θα προσθέσω όμως ότι την αφορμή τη δώσαμε εμείς. Την οικτρή κατάσταση που δημιουργήσαμε την έχει περιγράψει με ενάργεια από το 2ο μ.Χ. αιώνα ο Λουκιανός με το έργο του «Μένιππος ή Νεκυομαν-τεία». Όταν ο κυνικός φιλόσοφος Μένιππος κατέρχεται στον κάτω κόσμο, ερωτάται από κάποιον Φιλωνίδη, τι γίνεται στον επάνω κόσμο. Κι ο Μένιππος με τέσσερις λέξεις εικονογραφεί τους τότε ανθρώπους και τους νυν:
 
«Αρπάζουσιν, επιορκούσι, τοκογλυφούσιν, οβολοστατούσιν».

Μετά τη ζοφερή εικόνα που σας έδωσα, εύλογα κανείς μπορεί να αναρωτηθεί αμλετικά: «Να ζει κανείς ή να μη ζει». Θα απαντήσω: να ζει, αλλά να ζει ελληνικά. Δηλαδή ηρωικά. Πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στον εαυτό μας, πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στο παρελθόν μας, πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στην ιδέα του έθνουςΗ πίστη στο έθνος μας στην κρίσιμη τούτη καμπή είναι ανάγκη ζωής. Όχι, όμως, καπηλεία του έθνους, όπως έγινε συχνά στο παρελθόν. Το έθνος ως προσφορά θυσίας θα φέρει την αυριανή σωτηρία. Όπως έγραψε τότε που μπαίναμε στην ΕΟΚ ένα από τα πιο φωτεινά ελληνικά μυαλά, ο Πάνος Καραβίας, «για να γίνει το έθνος παλμός καρδιάς, ένα με το αίμα της νιότης μας, πρέπει πρώτα η νιότη μας (Σημ. Σ.Ι.Κ. εννοεί τη νεολαία) να πάει συνείδηση, να πεισθεί πως το έθνος και το εγώ είναι, για τον Έλληνα, έννοιες που δένονται η μια με την άλλη, και πως υπηρετώντας το έθνος πλαταίνεις οικουμενικά και πλουτίζεις σε βάθος το εγώ σου, δίνεις ομορφιά στη ζωή σου και γιομίζεις αγάπη για τον άνθρωπο. Κι εμείς οι Έλληνες είχαμε πάντα τόσο δυνατό το αίσθημα του έθνους, που το ταυτίσαμε με τη θρησκεία και τη φυλή μας – πράγμα σπάνιο, σπανιότατο, αν όχι άγνωστο σ’ άλλα έθνη- σε μια τρισυπόστατη φλόγα». 
 
Θεωρώ επιτακτικό, διότι, κατά τον Θουκυδίδη, «οἱ καιροί ου μενετοί», να ξαναγυρίσουμε στον ελληνισμό μας, στις αξίες που μας έθρεψαν αιώνες τώρα επί ζωής. Η ιστορική μας μοίρα είναι συνυφασμένη με τη γεωγραφική μας θέση, στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων, ανάμεσα σε αλληλοσυγκρουόμενους και αρπακτικούς ιμπεριαλισμούς. Κάποτε μας ήθελαν για τη γεωπολιτική μας θέση. Τώρα μας θέλουν διότι στην απέραντη θαλάσσια έκτασή μας υπάρχουν πλήθη θησαυρών. Οι κάθε λογής Αλή Μπαμπάδες με τους 40 κλέφτες τους κτυπούν την πόρτα μας. Ας μην την ανοίξουμε ακούγοντας τη φράση «σουσάμι άνοιξε». Διότι ίσως ανοίξουμε για μια ακόμη φορά τον ασκό του Αιόλου.
Δεν θα πω ότι έλειψε ποτέ η αγάπη για την Ελλάδα. Αλλά οι τωρινοί των μεγάλων δυνάμεων πολιτικοί, καθότι λεπτοστόμαχοι, αγαπούν την Ελλάδα, όπως αγαπά ο καννίβαλος το θύμα του με ...σάλτσα! Ας πάψουμε κάποτε να είμαστε, όπως λέει ο Σολωμός, ένας λαός «πάντοτε ευκολόπιστος και πάντα προδομένος». Το 1945 ο φίλος και συμπατριώτης μου ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος είχε γράψει:
 
«Μή γελαστεῖτε απ’ τόν καημό σας καί σας πάρει ο ύπνος γιατί καινούργια σύννεφα πλακώσαν τήν πατρίδα! Μαύρα στριφτοπλεγμένα σύννεφα κρέμωνται σάν μολύβια πάνω απ’ τά σπίτια μας, πάνω απ’ τούς τάφους των παιδιών μας!
 
Σε λίγο άρχισε ο «βροτολοιγός», ο «οκρυόεις ἐπιδήμιος πόλεμος», όπως τον λέει ο Όμηρος. Κι έτσι δεν μοιραστήκαμε μαζί τη νίκη, όπως μας είχε υποσχεθεί ασύστολα ψευδόμενος ο Τσώρτσιλ, όταν χρειαζόταν το αίμα μας. Και μετά ήλθαν προστάτες οι Αμερικάνοι που άπλωσαν την προστατευτική τους αιγίδα ως την ακρότατη ελληνική θαλάσσια έπαλξη, τη μεγαλόνησο Κύπρο. Τότε είναι που ο δικός σας σπουδαίος ποιητής, ο Θεοδόσης Πιερίδης, έγραψε, ήταν θυμάμαι το έτος 1956, την «Κυπριακή Συμφωνία». Συχνά το έχω πει: δεν πιστεύω στις αλήθειες των πολιτικών· πιστεύω στις αλήθειες των ποιητών. Οι αλήθειες των πολιτικών είναι φτερά στον άνεμο. Οι αλήθειες των ποιητών είναι τα «ριζιμιά χαράκια» των λαών. Ας ακούσουμε λοιπόν τέσσερις στίχους του Θεοδόση Πιερίδη:
 
«Στης Μεσόγειος τί θέτε τή γλυκιά γαλανάδα;  Ἐμεῖς εἴμαστε Κύπρος, ἐμεῖς εἴμαστε Ἑλλάδα!
Ὅθεν ήρθατε πάτε, φοβεροί Ἀμερικάνοι,  η πατρίδα σας εἶναι κάπου αλλού - καί σας φτάνει»!
 
Αμ δεν τους φτάνει! Γι’ αυτό ένα νέο αμερικανικό imperium δημιουργείται στη Μεσόγειο, το Μαγκρέμπ φλέγεται, η Συρία φλέγεται, το Ιράν τελεί υπό απειλή, το Ιράκ ποτίζεται καθημερινά μα αίμα, η Τουρκία αιματορροεί, η Ελλάς φυλλορροεί. Τι χρειάζεται τούτη τη στιγμή ο Ελληνισμός; Έναν εθνικό συναγερμό που νε ενώνει σε μια αμφικτιονία αγάπης και αλληλεγγύης τους Έλληνες όλης της γης. Και τότε όχι μόνο θα βγούμε από τα οικονομικά αδιέξοδα, θα βγούμε και από την ηθική ασφυξία, από την πνευματική υπνηλία. Όχι, ο Ελληνισμός δεν βρίσκεται εν ναρκώσει, όπως λένε μερικοί· βρίσκεταιαπλώς εν υπνώσει. Καιρός να αφυπνιστούμε, να εργαστούμε και να προμηθευθούμε νερό πολύ, διότι όπως λέγει προφητικά άλλος ποιητής, ο Μιχάλης Κατσαρός, «το μέλλον θα έχει πολλή ξηρασία». Αν όμως είμαστε Προμηθείς και όχι Επιμηθείς, μπορούμε να κάνουμε το μέλλον των παιδιών μας πολύ δροσερό, πολύ φωτεινό.
ΠΗΓΗ  http://koukfamily.blogspot.gr/2012/06/blog-post_3906.html